Afgelopen dinsdag op de repetitie, waarbij we de puntjes op de i gingen zetten, werden we nog gewaarschuwd: “Pas op, de eerste voorstelling gaat vaak zo goed, dat je bij de tweede overmoedig wordt en de focus verliest.” Maar na de bemoedigende woorden in dichtvorm van onze koorleider Hans, zijn we er helemaal klaar voor!
Edvard Niessing doet vandaag weer de presentatie. Hij deed het al eerder in het Zonnehuis en kwam zelfs kijken in de Noorderkerk. Wat mogen we blij zijn met zulke betrokken presentatoren! Maar vlak ons koor ook niet uit. Er zitten vele uren in elk ‘oehtje’ en ‘aahtje’, in de timing en de stiltes. Het is heerlijk om te horen, dat ons publiek zich vandaag veel vrijer voelt, want de zaal zingt alle coupletten lekker mee met onze solisten.
In de eerste set zitten veel weemoedige nummers. Edvard Niessing is niet de enige die het bij “Witte rozen” en “Kijk me nog eenmaal aan” niet drooghoudt. Maar dit keer laat het publiek in de zaal de stemming daardoor niet beïnvloeden. Zodra er een vrolijke potpourri volgt, klapt de zaal mee en zien we overal wuivende armen! Het eerste uur vliegt om.
Na een korte pauze trapt Henny af met een heerlijke wals en eert Elly de moeders weer met haar prachtige stem. Maar dan, midden in de tweede set, komt Piet weer op. En hoewel we trots zijn op álle solisten, maakt het publiek wel duidelijk, dat we niet om zijn optreden heen kunnen. De zaal staat op en scandeert massaal zijn naam na afloop. Hij moet terugkomen voor een toegift! Nog één keer die uithaal… en om ons heen zien we de tranen over de wangen lopen bij het koor. Wat is dit mooi om mee te maken. Het is hem zo gegund. Natuurlijk zingen wij als koor dankzij hem ook mooier dan ooit, maar dit applaus komt hèm toe.
Alsof het nog niet mooier kan, komt na hem André met het prachtige “Spirito”. Het is bijna jammer, dat het balkon rechts van ons niet kan zien hoe André’s vingers vliegensvlug over de knoppen dansen. Hij is gewoon de beste accordeonist en die is toch maar mooi verbonden aan óns koor!
Aan het eind van de voorstelling volgt er nog een verrassing als Edvard Niessing achter het drumstel plaatsneemt bij “Geef mij maar Amsterdam”.
Als dank voor zijn presentatie krijgt hij het prachtige gouden speldje van de Westertoren, terwijl André direct “aan de voet van die mooie Wester “ inzet. Dat we daar niet eerder op zijn gekomen! Het maakt het overhandigen van het speldje nóg mooier.
Maar wat deze tweede voorstelling vooral zo succesvol maakte, was het publiek vanmiddag. Wat was u enthousiast, wat zong en klapte u mee! Het is dat we de komende voorstellingen helemaal uitverkocht zijn, maar het liefste namen we u overal mee naartoe. U legt de lat hoog voor de rest van de reeks! Als u eens wist hoe geweldig het is als u allemaal staat, meezingt en zichtbaar geniet. Dat vraagt om een vervolg. Zullen we volgend jaar voor de tweede voorstelling gewoon weer samen afspreken?
Afgelopen dinsdag op de repetitie, waarbij we de puntjes op de i gingen zetten, werden we nog gewaarschuwd: “Pas op, de eerste voorstelling gaat vaak zo goed, dat je bij de tweede overmoedig wordt en de focus verliest.” Maar na de bemoedigende woorden in dichtvorm van onze koorleider Hans, zijn we er helemaal klaar voor!
Edvard Niessing doet vandaag weer de presentatie. Hij deed het al eerder in het Zonnehuis en kwam zelfs kijken in de Noorderkerk. Wat mogen we blij zijn met zulke betrokken presentatoren! Maar vlak ons koor ook niet uit. Er zitten vele uren in elk ‘oehtje’ en ‘aahtje’, in de timing en de stiltes. Het is heerlijk om te horen, dat ons publiek zich vandaag veel vrijer voelt, want de zaal zingt alle coupletten lekker mee met onze solisten.
In de eerste set zitten veel weemoedige nummers. Edvard Niessing is niet de enige die het bij “Witte rozen” en “Kijk me nog eenmaal aan” niet drooghoudt. Maar dit keer laat het publiek in de zaal de stemming daardoor niet beïnvloeden. Zodra er een vrolijke potpourri volgt, klapt de zaal mee en zien we overal wuivende armen! Het eerste uur vliegt om.
Na een korte pauze trapt Henny af met een heerlijke wals en eert Elly de moeders weer met haar prachtige stem. Maar dan, midden in de tweede set, komt Piet weer op. En hoewel we trots zijn op álle solisten, maakt het publiek wel duidelijk, dat we niet om zijn optreden heen kunnen. De zaal staat op en scandeert massaal zijn naam na afloop. Hij moet terugkomen voor een toegift! Nog één keer die uithaal… en om ons heen zien we de tranen over de wangen lopen bij het koor. Wat is dit mooi om mee te maken. Het is hem zo gegund. Natuurlijk zingen wij als koor dankzij hem ook mooier dan ooit, maar dit applaus komt hèm toe.
Alsof het nog niet mooier kan, komt na hem André met het prachtige “Spirito”. Het is bijna jammer, dat het balkon rechts van ons niet kan zien hoe André’s vingers vliegensvlug over de knoppen dansen. Hij is gewoon de beste accordeonist en die is toch maar mooi verbonden aan óns koor!
Aan het eind van de voorstelling volgt er nog een verrassing als Edvard Niessing achter het drumstel plaatsneemt bij “Geef mij maar Amsterdam”.
Als dank voor zijn presentatie krijgt hij het prachtige gouden speldje van de Westertoren, terwijl André direct “aan de voet van die mooie Wester “ inzet. Dat we daar niet eerder op zijn gekomen! Het maakt het overhandigen van het speldje nóg mooier.
Maar wat deze tweede voorstelling vooral zo succesvol maakte, was het publiek vanmiddag. Wat was u enthousiast, wat zong en klapte u mee! Het is dat we de komende voorstellingen helemaal uitverkocht zijn, maar het liefste namen we u overal mee naartoe. U legt de lat hoog voor de rest van de reeks! Als u eens wist hoe geweldig het is als u allemaal staat, meezingt en zichtbaar geniet. Dat vraagt om een vervolg. Zullen we volgend jaar voor de tweede voorstelling gewoon weer samen afspreken?
Klik op de foto om hem te vergroten.
