Beheerder

Als we aankomen bij het Jaap van Praag-huis en op weg zijn naar onze kleedkamer, komen we langs een leuke kringloop: De Winkel van Sinkel. Laat onze eigen Truus daar nou net als vrijwilliger werken! Enkele dames kunnen de verleiding niet weerstaan om er even rond te kijken. Maar te lang kijken, betekent wel dat de spaarzame stoelen en plekken in de kleedkamer bezet zijn. Het is behoorlijk vol. Zodra iemand zich heeft omgekleed, wordt er ruimte gemaakt en kletsen de koorleden, die zich reeds omgekleed hebben, wat bij in de gang. 
Harrie heeft vandaag een primeur: Hij beleeft zijn eerste optreden als Zwaan.
Het is behelpen op het podium. We hebben weinig ruimte en het is al zo warm. Een koorlid probeert of de ramen achter het gordijn aan de kant van de dames open kunnen, maar helaas. Ach, we hebben wel voor hetere vuren gestaan en ondanks de warmte en de beperkte ruimte zetten we een mooie eerste set neer.
De jongste in de zaal is een meisje met een prachtige diadeem op haar hoofd. Twee kerstboompjes wippen mee, als ze haar hoofd beweegt en dat op de dag dat het Sinterklaasjournaal weer is begonnen!
Een dame lijkt wat naar ons te turen. Mogelijk is haar zicht wat beperkt, maar met haar gehoor lijkt niets mis. Met haar hand op het hart toont ze haar emotie bij de prachtige ballades. Piet maakt indruk met zijn lange uithaal als hij “Liefde” ten gehore brengt. Niemand in ons koor doet hem dat na.
In de tweede set komt de zaal wat meer los. Er wordt een dansje gemaakt, een polonaise gestart en lekker meegezongen met “Twee motten”. Wie kent dit lied niet? Dankzij TikTok en Gerard Joling is het nummer weer helemaal actueel. En dan mag Truus, nadat ze al zong over Het orgel op de Oude Lindegracht “Ik voel me zo verdomd alleen” zingen, compleet met een Ciske de Rat-pet. Nou, alleen hoeft ze zich zeker niet te voelen nu ze voor “eigen” publiek optreedt! En natuurlijk krijgt ze een net iets luider applaus van de aanwezigen.
Er zat zelfs een Portugese mevrouw in de zaal, die niet alles kon verstaan, maar wel ontzettend had genoten, omdat de liedjes over lief en leed wel haar hart bereikten. 
We sluiten weer een mooi optreden af met “Geef mij maar Amsterdam”. Want ook al wonen veel Amsterdammers in Purmerend, je haalt de Amsterdammer misschien wel uit de stad, maar de stad niet uit hun hart.

Vandaag staat het optreden voor onze vrienden van Westwijk op de agenda. Dit optreden voelt voor ons elk jaar als thuiskomen. De krappe kleedkamer nodigt ons uit om in de zaal in koorkleding te wachten, zodat er ruimte is voor anderen in de kleedkamer en zo zien we ons vertrouwde publiek binnendruppelen. We worden door hen begroet als familie en er wordt heel wat afgeknuffeld. We zien bekende gezichten, maar missen hier en daar ook wat vaste bezoekers.
Waar is onze zanger met zijn mooie geïmproviseerde microfoon? Waar is onze dirigent die altijd vooraan zit, pal voor André? Veel tijd om daar bij stil te staan is er niet, want het is tijd om ons op te stellen. Wat worden we toch zelf ook gelukkig van dit soort optredens! We zijn zo dankbaar, dat we dit kunnen doen en krijgen er zoveel vreugde en warmte voor terug.
In de pauze klapt een jonge man hard in zijn handen. Verwarrend, want het lijkt het signaal dat we weer op moeten, maar het is puur enthousiasme. Hij klapt de hele voorstelling door. We speuren de zaal rond tijdens het zingen en missen onze vaste zangeres, altijd gekleed in een mooi glitterjasje. Maar als een echte artiest komt ze pas binnen in de tweede set, precies op het moment, dat ze moet optreden, al komt ze dit keer jammer genoeg niet tussen ons in te staan. Dat doen anderen wél, en hoe! Tussen ons in, met armen om onze schouders, wordt er mee gedanst en meegezongen. Er wordt gesprongen van plezier en de microfoon wordt gedeeld met onze gastartiesten, die alle teksten weten mee te zingen.
En ineens, midden in de zaal, valt ons oog op onze dirigent. Blijkbaar durfde hij de regie vandaag los te laten en geniet hij stralend van de voorstelling.
Tijd voor de polonaise en dat wordt zowaar de grootste van dit seizoen tot nu toe. Een polonaise van kop tot staart rondom de stoelen.
Als we teruggaan naar onze plekken voor het afscheid en het dankwoordje, weten we één ding zeker. Er is vast weer iets moois voor ons gemaakt bij de dagbesteding.
We zijn nog maar amper thuis of onze telefoons melden alweer de eerste appjes van koorleden. Wat was dit weer geweldig! We staan in de grootste zalen met de bekendste artiesten, maar Westwijk willen we voor geen goud missen, omdat het ons zo ontroert en we er zo door worden verwarmd.

En dat wordt nu, met een tikje ontroering, ook met u gedeeld.

Voor het 40-jarig bestaan van De Palmpit ontvangen we vroeger dan normaal de setlist van André. Dat is fijn, want we missen wat koorleden vandaag door ziekte en vakantie en zo kunnen degenen, die invallen voor ontbrekende solisten, zich nog een beetje voorbereiden.
André heeft er een uitdagende setlist van gemaakt met nummers en potpourri’s, die we al een tijdje niet meer hebben gedaan. Zelfs voor de voorstelling worden sommige teksten nog even snel doorgenomen.
We stellen ons op in de hal en beginnen aan de eerste set met maar liefst 3 potpourri’s. Frans de Ridder heeft vanmiddag zijn debuut als solist, wanneer hij in de Amsterdamse kroeg-potpourri “Tulpen uit Amsterdam” ten gehore brengt.
We sluiten de set af met een potpourri van Johnny Jordaan. Daarin zingt Yvonne de Koning zo mooi het nummer “Ik ben een echte Jordanees”, dat er in de pauze gevraagd wordt op welke cd dit nummer staat. Slim wijst André op onze laatste cd, waarop Yvonne misschien nog wel mooier “Amsterdam huilt” zingt.
Maar liefst 17 cd’s verkopen we deze middag. Echt geweldig!
En dan moet de tweede set nog komen. Heel leuk dat Maxim Gortworst en Ed Blijleven eens de nummers “Waarom” en “Droomland” helemaal mogen zingen i.p.v. een stukje in een potpourri.
De kopers van de cd’s krijgen nog een voorproefje als Yvonne “Amsterdam huilt” gaat zingen. Nou, Bussum huilt ook hoor, want hou het maar eens droog als dit nummer zo mooi wordt vertolkt!
Gelukkig zien we een hevig geëmotioneerde dame bij de Tante Leen-potpourri alweer stralen, als Anneke aangeeft dat er met haar niet te sollen valt, wanneer ze afsluit met “Aan mijn lijf geen polonaise”.
Nico en Ed zingen tot slot nog dat ze echt Amsterdam verkiezen boven Parijs en Elly en Hans hoeveel ze wel niet voor Amsterdam over hebben. De gekste dingen dus, alhoewel zo gek voelt het allang niet meer nu we binnen twee weken wéér een optreden in het Gooi hebben gehad en merken, dat Bussum ook heel veel houdt van het Amsterdamse repertoire.

Zo sta je op vrijdag op te treden voor 600 man en twee dagen later houden we het intiem voor een gezelschap van zo’n 30 man. Jan en An hebben ons een keer zien optreden in Vinkeveen en waren als rasechte Jordanezen enorm ontroerd. Nu ze beiden 87 jaar zijn geworden en in november ook nog eens 65 jaar getrouwd zijn, zijn we als verrassing geboekt om het feestje compleet te maken. Zoals vaker worden verrassingen ook voor ons tot het laatst geheim gehouden. We weten hooguit, dat het in een huiskamer in Abcoude is. Een dorp onder de rook van Amsterdam, maar net over de provinciegrens. Een plaats met een hoge artsendichtheid en erg geliefd bij BN’ers, die er blijkbaar graag wonen.
We krijgen twee adressen door. Één waar we verzamelen en één waar het feest gehouden wordt. Omkleden is niet nodig. Bij wijze van uitzondering zijn we al in koorkleding aangekomen. Met paraplu’s vanwege de regen vertrekken we dus al snel in één lange rij naar het andere huis. Zwaan-kleef-aan! Het moet een bijzonder gezicht zijn als we zo door de buurt lopen.
We stellen ons op onder de overkapping in de tuin. Een uitgevouwen zonnescherm verbindt de huiskamer met de genodigden met de overkapping. André besluit dit keer staand te spelen vanwege de beperkte ruimte. Ook voor ons is het om die reden even wennen, dat de heren nu rechts staan en de dames links. Vanuit de huiskamer kijken de genodigden ons door de open deur en ramen verwachtingsvol aan als we met de eerste set beginnen.
En zowaar: bij het tweede nummer breekt zelfs de zon door! Het is leuk om te zien hoe de solisten zich vlak voor de deuropening opstellen, beschermd tegen de eventuele regen, onder het scherm. Ze zijn goed zichtbaar voor Davey, de kleinzoon van het jubilerende echtpaar. Hij is een groot fan van ons en luistert de hele dag op zijn tablet naar onze muziek. Nu zit hij op een vip-plek vooraan op de bank.
In de pauze begeven we ons weer naar het huis van de buren, waar we onze kelen kunnen smeren. We genieten van overheerlijke lever- en ossenworst, gemaakt door de jubilaris die vroeger meerdere slagerijen in Amsterdam bezat. Echte slagerskwaliteit, dat proeven we meteen!
Na twintig minuten rust is het tijd voor de tweede set. Speciaal voor ons stookt men de buitenhaard lekker op en rijdt deze tot vlak bij de overkapping. De rook slaat bij sommige koorleden wel wat op de keel, want hier en daar wordt er wat gekucht.
Op verzoek zingt Dick “Liefde” voor het jarige bruidspaar. De Jordaanse liedjes worden door deze rasechte Jordaanse familie enthousiast meegezongen.
Als we onze overkapping verlaten, zien we aan de overkant buren op het balkon staan te applaudisseren en te zwaaien. Blijkbaar konden zij meegenieten van dit privéconcert en heeft de muziek ze naar buiten gelokt.

Voor ons zit het er weer op. We gaan lekker naar huis om nog na te genieten van deze feestelijke middag!

Het voelt als terreinwinst, maar dan op een vrolijke manier, als we vandaag met onze Amsterdamse roots naar Huizen trekken. Ook buiten onze stadsgrenzen omarmt men de Amsterdamse volksmuziek. Het is vanaf de A1 ook wel een beetje het bos in. En met de zware regen, die zo nu en dan valt, kost dat best een beetje concentratie.

Brasserie De Woensberg aan de Woensbergweg laat ons gelijk fantaseren over een teamuitje. We zien de speurtocht met opdrachten al voor ons. En als onze kleedkamer ook nog eens in luxe glampingtenten blijkt te zijn, is alleen de regen nog een spelbreker voor het ware vakantiegevoel. Nadat we ons hebben verdeeld over de drie tenten, begeven we ons naar de zaal, waar een lekker bakkie troost ons wat opwarmt op deze allereerste herfstdag.
Al snel druppelen ook de gasten binnen en het verbaast ons niet meer, dat we veel fans treffen, die vanuit het hele land voor ons optreden zijn gekomen, maar we hopen natuurlijk ons fan bestand iets uit te breiden. Fijn dus dat er ook uit de directe omgeving wat Huizenaren naar deze Amsterdamse avond zijn gelokt.
Na ons drankje en de soundcheck — die door de vroege aanwezigen al met applaus wordt beloond — begeven we ons naar de aangewezen tenten om ons om te kleden. Opkomen in polonaise lukt vanwege de beperkte ruimte en de regen niet, dus gaan we maar gewoon naar de aangewezen plek qua opstelling. Het is best uit onze comfortzone, dat we niet aftrappen met Elly die oproept om het een beetje gezellig te maken, maar met een potpourri van Johnny Jordaan.
Als de eerste set voorbij is, blijken onze maaltijden al op tafel te staan. We kunnen zo aanschuiven en genieten van een heerlijke gehaktbal of biefstuk. Voldaan begeven we ons weer naar binnen, waar André en Maarten er een gigantisch feest van hebben gemaakt. Hoezo pauze? Ze lijken vanavond wel de hoofdact als je het publiek bekijkt. Wij besluiten om er een schepje bovenop te doen door ons in de polonaise te mengen. Tot André ons naar onze plek roept op de tonen van “Geef mij maar Amsterdam”.
Piet maakt natuurlijk weer indruk met “Liefde” en de “Ja zuster, nee zuster” potpourri wordt massaal meegezongen, zelfs door de inmiddels gearriveerde Davey Bindervoet. Met hem sluiten we onze set af met een heerlijke wals uit de Jordaan, waarna Davey het overneemt, gevolgd door Jeffrey.
Enkele koorleden feesten nog even door en onder het genot van een drankje praten we nog wat na met de aanwezigen.

Het Gooi weet dat ze Amsterdammers op bezoek kregen en volgens ons is dat wederzijds goed bevallen.