OP BEZOEK BIJ

De 95e verjaardag van mevrouw Schoenmaker stond al eerder op onze agenda, maar ongelukkig genoeg kwam ze vlak voor het grote feest in juni ten val en brak ze haar heup. Nu, drie maanden later, begeven we ons wel naar het sportcentrum in Reigersbos.
Een gevoel van schoolgymnastiek komt gelijk bij ons op, als we ons in de kleedkamers met grijze bakstenen en haken aan de wanden mogen omkleden. We lopen dwars door de sportzaal op weg naar de gezellige kantine, waar familie, buren en vrienden uit alle windstreken van Nederland ons opwachten. We vullen gelijk de zaal met onze aanwezigheid. De L-vormige zaal ontneemt ons een deel van het zicht op de aanwezigen. Jammer, want vlak voor ons zijn nog stoelen en tafels leeg.
Omdat we maar een half uurtje optreden, kiezen we ervoor om de tussentijdse aankondigingen van de liedjes weg te laten, zodat we zoveel mogelijk kunnen zingen.
En dan heeft de ruimte voor ons toch weer voordelen, als daar al snel een kleine polonaise ontstaat. De jarige mevrouw Schoenmaker zit prominent vooraan, duidelijk herkenbaar aan haar zwarte feesthoedje, waarop met gouden cijfers haar leeftijd wordt verraden. Je zou het haar namelijk niet geven. En ze laat ons versteld staan, als ze zelfs met die heerlijke Jordaanse wals ten dans wordt gevraagd. Is dit echt die vrouw die drie maanden geleden nog haar heup brak?
Een half uur is voorbij voor we het weten. De dochter van mevrouw Schoenmaker pakt de microfoon en bedankt ons, de aanwezigen en de buren, die zo zorgzaam naar haar moeder hebben omgekeken.

Wij krijgen nog een drankje na afloop en hopen mevrouw Schoenmaker als vanouds weer te treffen in de Rode Hoed, in maart 2027. Daar hebben we, na haar vanavond te hebben zien walsen, alle vertrouwen in. Mevrouw Schoenmaker blijkbaar ook, want ze roept uit zich erop te verheugen en dat iedereen dan ook moet komen. Dat kan weleens heel gezellig worden. Wij zijn er zeker hoor mevrouw Schoenmaker. 

Purmerend mogen we na vier succesvolle optredens wel definitief toevoegen aan onze vaste agenda. Een voorstelling in samenwerking met Spijkerman Eten en Drinken te Purmerend. Ondanks dat we hier al voor de vierde keer zijn, blijven sommigen toch weer verdwalen op weg van de kleedkamer naar het podium en terug.
Helaas meldt onze vaste drummer Maarten Kruijswijk zich ziek, dus we zijn ontzettend blij dat Jai Jai Vos op het laatste moment kan invallen. Als hij bij de soundcheck zijn basdrum laat horen, reageert André direct door “Hoor wie klopt daar kinderen” in te zetten. Maar geen Sinterklaas vandaag! Wel zien we Anne van Egmond, die tijdens de soundcheck in de zaal al belangstellend toekijkt. Veel tijd hebben we niet nodig. We weten wat er van ons verwacht wordt, dus we kunnen ons al snel gaan omkleden voor de voorstelling.
De voorstelling is volledig uitverkocht en bij de vrolijke nummers klapt het publiek gezellig mee. Van tevoren heeft een zeer actief koorlid — die nooit genoemd wil worden en bedankjes en bloemen onzin vindt (maar die we nu toch stiekem even in het zonnetje zetten!) — gezorgd voor een toepasselijke diavoorstelling. En dat slaat aan! Als Rietje “Witte rozen” zingt, klinkt er tot twee keer toe een ontroerd “ohh” vanuit de zaal. Niet alleen vanwege deze prachtige smartlap, maar ook door het herkenbare portret van een huilend jochie op het scherm.
Aan elk detail is aandacht besteed. Neem nu de potpourri’s. Zelfs na vele optredens merken we nog steeds hoe vernuftig die in elkaar steken. In de ‘Goud van Oud’-potpourri wordt Manuela opgevolgd door “Ach was ik maar bij moeder thuisgebleven”, waarop Elly weer antwoord met “Laat me mijn eigen gang maar gaan”, waardoor je je misschien toch wel weer “Verdomd alleen” voelt. Daar is vast heel goed over nagedacht!
Een polonaise is in dit theater wat lastig, maar we zijn verheugd als we zien hoe het publiek vanuit de zaal toch in een polonaise naar de foyer trekt. In de pauze horen we hoe geweldig het geluid is. We klinken daardoor nóg beter. Al die uren repeteren en de kwaliteit van onze solisten komen zo perfect tot hun recht.
Na de pauze krijgt onze Piet een daverend applaus van de zaal, nadat hij “Liefde” heeft gezongen, nog voor Anne hem in het zonnetje kan zetten. Wat zijn we trots op hem, dat hij met zijn krachtige stem op 86-jarige leeftijd nog steeds deel uitmaakt van ons koor.
Anne van Egmond heeft haar 100 jaar oude accordeon meegenomen en samen met André speelt ze het prachtige muziekstuk “Hongaria” van Coen van Orsouw. Aansluitend speelt André “Spirito”, dat ook van hem is.
De acts van “Ja zuster, nee zuster” en De Drie Tenoren vallen ook ontzettend in de smaak, horen we na afloop terug. Anne van Egmond durft zelfs hardop te dromen over een Zwanenkoor-opera (met een knipoog, natuurlijk) en biedt aan om de nummers alvast voor ons in het Nederlands te vertalen!

Maar nee, als bij “Geef mij maar Amsterdam” iedereen in de zaal weer gaat staat en meezingt, weten we zeker dat dit is waar we voor gemaakt zijn. Want al zingen we dat we voor Amsterdam de gekste dingen doen… zó gek krijg je ons natuurlijk ook weer niet!

Liever kijken we uit naar het jubileum, 5 jaar Purmaryn op 23 mei 2027.

Het is een mooie dag in september, ergens tussen de laatste zomerdag en de vroege herfst. Moeten we een jas aan of kunnen we zonder?
We begeven ons naar het Dr. Sarphatihuis aan de Roetersstraat. Dat is een behoorlijke uitdaging voor sommige koorleden, want net als vorig jaar valt ons optreden samen met de Dam tot Dam loop, waardoor een groot deel van de stad is afgezet. Daardoor missen we vandaag ook ons koorlid Rudi en zijn vrouw Hannie. Rudi loopt vandaag de Dam tot Dam loop en Hannie gaat hem natuurlijk aanmoedigen.  
Bij aankomst zien we, dat het prachtige, monumentale pand in de steigers staat voor onderhoud. Ook binnen in de grote hal merken we, dat alles anders is ingericht. Onze vertrouwde kleedkamer is niet beschikbaar, dus begeven we ons via een indrukwekkende houten trap naar boven om ons om te kleden. En dat is een mazzeltje, want deze kleedkamer is veel ruimer en dat is een stuk relaxter omkleden, iedereen heeft er zin in.
Het Sarphatihuis werd in 1782 gebouwd als ‘Spinhuis’ en deed later dienst als armenwerkhuis. Pas later kreeg het gebouw de naam van Dr. Samuel Sarphati (1813–1866). Hij was een gedreven Amsterdamse arts en sociaal ondernemer, die streed tegen armoede, vervuiling en slechte hygiëne in de stad. Zo zette hij zich in voor schoner drinkwater, goedkoop brood én betere opvang voor de allerarmsten. Wat een verschil met nu. De bewoners zitten al klaar met een glaasje advocaat met slagroom en een portie friet. 
Door de gewijzigde indeling van de hal stellen we ons dit keer op een andere plek op. Dat is fijn voor de achterste rij, want er prikken nu geen planten in onze nek! Maar sommigen hadden nu wel de zon op hun bol. Als we de eerste set afsluiten, wordt er rondgegaan met bitterballen. Wij worden ook verwend, want er staat voor ons ook een schaal klaar in de kleedkamer.
Na een korte pauze beginnen we aan de tweede set. Een dame begeeft zich helemaal alleen op de dansvloer en beweegt zich onafgebroken en sierlijk op de muziek. Het werkt aanstekelijk Al snel komen er meer dansers bij. Want als er één schaap over de dam is…  
Rechts zit een dame in een rolstoel enthousiast mee te dirigeren. Haar handen bewegen gracieus mee op de maat en ze straalt van oor tot oor.  
Wanneer we het laatste nummer inzetten, stoten enkele koorleden elkaar aan. Polonaise? Waarom ook niet! Een paar koorleden uit de achterste rij nemen het voortouw en nemen de bewoners — waar nodig mét rolstoel en al — mee in de feestvreugde.  
Na afloop wordt een van de dames teruggereden. Ze pakt de handen van een koorlid vast om ons te bedanken voor het optreden. Vooral één nummer raakte haar diep: Witte rozen. “Dat zong mijn moeder altijd voor me en dan moest ik huilen,” vertelt ze. Ze bekent, dat de tranen ook nu weer kwamen, toen ze het lied opnieuw hoorde.  

Rudi zet vandaag een prachtige tijd neer vernemen we na afloop — 1 uur en 40 minuten — maar wij zijn na dit optreden minstens zo voldaan. Een prachtig resultaat voor een ontzettend dankbaar publiek.

Meestal nemen we u mee op weg naar een optreden, maar nu zitten we nog lichtelijk high thuis na te genieten. Toch nemen we u meteen mee terug naar de magie van vanmiddag! ‘Magisch’ dekt namelijk het best de lading: een gevoel dat alles samenkomt. Het is perfect weer. We hebben een geweldig publiek en de organisatie staat als een huis. Ruim 3000 bezoekers dragen ons op handen.
We denken vooraf nog, dat omkleden in containers behelpen is… maar wat een verrassing zijn de verse bloemen in onze kleedkamers en op de picknicktafels! Snoep, koekjes, drank, broodjes en toiletdames, die werkelijk elk uur de wc’s komen schoonmaken. En dat allemaal dankzij fantastische vrijwilligers. Het is werkelijk uitmuntend! Dank aan iedereen die deze middag mogelijk maakt.
Daar moeten we natuurlijk wel wat voor terugdoen. Nadat Davey Bindervoet het publiek al heeft opgewarmd, beginnen we samen met hem enthousiast aan onze eerste set. Het zonnetje schijnt, de temperatuur is heerlijk en het publiek kan niet wachten om er een feestje van te maken. Ed Blijleven weet als geen ander met zijn presentatie de sfeer erin te brengen. Het is zelfs jammer, dat we even afscheid moeten nemen van het podium en het dankbare publiek. Gelukkig vullen de dj’s en Ray en Beer de lange pauze op de lange pauze op, zodat de sfeer er lekker in blijft en wij onze dorst kunnen lessen. We lopen wat rond, nemen complimenten in ontvangst en laten meteen weten, dat er nog een tweede set volgt.

Dat het publiek ons ook best gemist heeft, merken we aan het applaus bij opkomst. Blijkbaar was de eerste set een goed visitekaartje! Na de eerste liedjes zit de stemming er goed in, maar halverwege de set vraagt Ineke Snels, die de presentatie van de tweede set doet, even stilte en aandacht voor ‘Amsterdam huilt’, vertolkt door Yvonne de Koning. Het wordt stil en het lied komt ontzettend binnen. Hier en daar is de ontroering te zien. Als we daarna vervolgen met ‘Liefde’ (het enige antwoord na het beladen nummer over de oorlog), vertolkt door Dick de Jong, wordt het wel weer tijd om de feestvreugde terug te brengen. Laat dat maar aan Anneke de Hoogd over! Met ‘Oh Johnny’ zingt en danst iedereen direct weer mee. Een geweldige opwarmer voor de Hazes-potpourri!
Dries Roelvink staat al klaar om het over te nemen en ook dat wordt één groot feest. Samen met hem sluiten we af met ‘Geef mij maar Amsterdam’. We zijn het er allemaal over eens: Dit is een onvergetelijke middag.

Als we ons dan eindelijk mogen omkleden voor een drankje tussen dit geweldige publiek, horen we van een paar jonge twintigers, dat ze eigenlijk voor Dries Roelvink en Ray & Beer komen, maar uiteindelijk het meest genieten van ons optreden.
Tja, snapt u dan dat wij een tikje euforisch zitten bij te komen op de bank? Mooier dan dit wordt het niet… alhoewel, dat dachten we eerder ook! We zitten immers pas aan het begin van het seizoen en de lat is meteen weer lekker hoog gelegd.

We begeven ons vandaag weer naar het Amstelhuis, werkelijk prachtig gelegen aan de Amstel. Stiekem houden sommigen er met het ontbijt al rekening mee, want voor de warme, versgebakken appeltaart met slagroom van Helga wil je wel wat eetlust bewaren. We zijn daarom lekker vroeg om hiervan te genieten voor ons optreden.

Het is altijd weer passen en meten om ons op te stellen en dan zijn we nog niet eens compleet. Enkele dames staan zelfs onzichtbaar achter een paal. Ze accepteren het lachend en klagen niet. Er zijn genoeg koorleden om naar te kijken en zolang we maar goed te horen zijn, is dat het belangrijkste
We staan opgesteld vlak bij het raam en voorbijgangers kijken nieuwsgierig naar binnen. Het ontlokt ze een glimlach en sommigen besluiten zelfs om naar binnen te komen om meer van het optreden mee te maken. Maar zeker ook vanwege de gezelligheid, want wat een heerlijk publiek treffen we toch altijd in het Amstelhuis! Er wordt door de bezoekers mee geklapt en gezongen, al blijft men bescheiden achterin zitten, terwijl er vlak vooraan nog stoelen vrij zijn. En we bijten toch echt niet!

Het programma wordt weer leuk gepresenteerd. Vandaag door Ed Zimmerman. Een aantal koorleden heeft deze taak afwisselend op zich genomen. Zoals er ook voor elk nummer wel een back-up geregeld is, mocht iemand verhinderd zijn. Aan alles wordt gedacht, waardoor we weer verzekerd zijn van een zeer geslaagd optreden.
We zien een wel heel jonge man enthousiast meezingen met de nummers van de Goud van Oud-potpourri. Dat zijn toch nummers van ver voor zijn tijd. We merken dat ook bij de Ja zuster, nee zuster-potpourri. Het zijn liedjes, die blijkbaar aan de volgende generaties worden doorgegeven. En laten we eerlijk zijn, daar doen we met Het Zwanenkoor natuurlijk niet voor niets zo ons best voor!

We gaan er weer knallend uit met “Geef mij maar Amsterdam” en ja hoor, er ontstaat een kleine polonaise waar enkele koorleden en zelfs een aspirant-lid, dat kwam kijken, gezellig bij aansluiten.

Wat ons betreft komen we hier graag weer terug!  Want dat we ons hier thuis voelen, komt zeker niet alleen door de ontvangst met appeltaart.