OP BEZOEK BIJ

Vandaag staat het optreden voor onze vrienden van Westwijk op de agenda. Dit optreden voelt voor ons elk jaar als thuiskomen. De krappe kleedkamer nodigt ons uit om in de zaal in koorkleding te wachten, zodat er ruimte is voor anderen in de kleedkamer en zo zien we ons vertrouwde publiek binnendruppelen. We worden door hen begroet als familie en er wordt heel wat afgeknuffeld. We zien bekende gezichten, maar missen hier en daar ook wat vaste bezoekers.
Waar is onze zanger met zijn mooie geïmproviseerde microfoon? Waar is onze dirigent die altijd vooraan zit, pal voor André? Veel tijd om daar bij stil te staan is er niet, want het is tijd om ons op te stellen. Wat worden we toch zelf ook gelukkig van dit soort optredens! We zijn zo dankbaar, dat we dit kunnen doen en krijgen er zoveel vreugde en warmte voor terug.
In de pauze klapt een jonge man hard in zijn handen. Verwarrend, want het lijkt het signaal dat we weer op moeten, maar het is puur enthousiasme. Hij klapt de hele voorstelling door. We speuren de zaal rond tijdens het zingen en missen onze vaste zangeres, altijd gekleed in een mooi glitterjasje. Maar als een echte artiest komt ze pas binnen in de tweede set, precies op het moment, dat ze moet optreden, al komt ze dit keer jammer genoeg niet tussen ons in te staan. Dat doen anderen wél, en hoe! Tussen ons in, met armen om onze schouders, wordt er mee gedanst en meegezongen. Er wordt gesprongen van plezier en de microfoon wordt gedeeld met onze gastartiesten, die alle teksten weten mee te zingen.
En ineens, midden in de zaal, valt ons oog op onze dirigent. Blijkbaar durfde hij de regie vandaag los te laten en geniet hij stralend van de voorstelling.
Tijd voor de polonaise en dat wordt zowaar de grootste van dit seizoen tot nu toe. Een polonaise van kop tot staart rondom de stoelen.
Als we teruggaan naar onze plekken voor het afscheid en het dankwoordje, weten we één ding zeker. Er is vast weer iets moois voor ons gemaakt bij de dagbesteding.
We zijn nog maar amper thuis of onze telefoons melden alweer de eerste appjes van koorleden. Wat was dit weer geweldig! We staan in de grootste zalen met de bekendste artiesten, maar Westwijk willen we voor geen goud missen, omdat het ons zo ontroert en we er zo door worden verwarmd.

En dat wordt nu, met een tikje ontroering, ook met u gedeeld.

Voor het 40-jarig bestaan van De Palmpit ontvangen we vroeger dan normaal de setlist van André. Dat is fijn, want we missen wat koorleden vandaag door ziekte en vakantie en zo kunnen degenen, die invallen voor ontbrekende solisten, zich nog een beetje voorbereiden.
André heeft er een uitdagende setlist van gemaakt met nummers en potpourri’s, die we al een tijdje niet meer hebben gedaan. Zelfs voor de voorstelling worden sommige teksten nog even snel doorgenomen.
We stellen ons op in de hal en beginnen aan de eerste set met maar liefst 3 potpourri’s. Frans de Ridder heeft vanmiddag zijn debuut als solist, wanneer hij in de Amsterdamse kroeg-potpourri “Tulpen uit Amsterdam” ten gehore brengt.
We sluiten de set af met een potpourri van Johnny Jordaan. Daarin zingt Yvonne de Koning zo mooi het nummer “Ik ben een echte Jordanees”, dat er in de pauze gevraagd wordt op welke cd dit nummer staat. Slim wijst André op onze laatste cd, waarop Yvonne misschien nog wel mooier “Amsterdam huilt” zingt.
Maar liefst 17 cd’s verkopen we deze middag. Echt geweldig!
En dan moet de tweede set nog komen. Heel leuk dat Maxim Gortworst en Ed Blijleven eens de nummers “Waarom” en “Droomland” helemaal mogen zingen i.p.v. een stukje in een potpourri.
De kopers van de cd’s krijgen nog een voorproefje als Yvonne “Amsterdam huilt” gaat zingen. Nou, Bussum huilt ook hoor, want hou het maar eens droog als dit nummer zo mooi wordt vertolkt!
Gelukkig zien we een hevig geëmotioneerde dame bij de Tante Leen-potpourri alweer stralen, als Anneke aangeeft dat er met haar niet te sollen valt, wanneer ze afsluit met “Aan mijn lijf geen polonaise”.
Nico en Ed zingen tot slot nog dat ze echt Amsterdam verkiezen boven Parijs en Elly en Hans hoeveel ze wel niet voor Amsterdam over hebben. De gekste dingen dus, alhoewel zo gek voelt het allang niet meer nu we binnen twee weken wéér een optreden in het Gooi hebben gehad en merken, dat Bussum ook heel veel houdt van het Amsterdamse repertoire.

Zo sta je op vrijdag op te treden voor 600 man en twee dagen later houden we het intiem voor een gezelschap van zo’n 30 man. Jan en An hebben ons een keer zien optreden in Vinkeveen en waren als rasechte Jordanezen enorm ontroerd. Nu ze beiden 87 jaar zijn geworden en in november ook nog eens 65 jaar getrouwd zijn, zijn we als verrassing geboekt om het feestje compleet te maken. Zoals vaker worden verrassingen ook voor ons tot het laatst geheim gehouden. We weten hooguit, dat het in een huiskamer in Abcoude is. Een dorp onder de rook van Amsterdam, maar net over de provinciegrens. Een plaats met een hoge artsendichtheid en erg geliefd bij BN’ers, die er blijkbaar graag wonen.
We krijgen twee adressen door. Één waar we verzamelen en één waar het feest gehouden wordt. Omkleden is niet nodig. Bij wijze van uitzondering zijn we al in koorkleding aangekomen. Met paraplu’s vanwege de regen vertrekken we dus al snel in één lange rij naar het andere huis. Zwaan-kleef-aan! Het moet een bijzonder gezicht zijn als we zo door de buurt lopen.
We stellen ons op onder de overkapping in de tuin. Een uitgevouwen zonnescherm verbindt de huiskamer met de genodigden met de overkapping. André besluit dit keer staand te spelen vanwege de beperkte ruimte. Ook voor ons is het om die reden even wennen, dat de heren nu rechts staan en de dames links. Vanuit de huiskamer kijken de genodigden ons door de open deur en ramen verwachtingsvol aan als we met de eerste set beginnen.
En zowaar: bij het tweede nummer breekt zelfs de zon door! Het is leuk om te zien hoe de solisten zich vlak voor de deuropening opstellen, beschermd tegen de eventuele regen, onder het scherm. Ze zijn goed zichtbaar voor Davey, de kleinzoon van het jubilerende echtpaar. Hij is een groot fan van ons en luistert de hele dag op zijn tablet naar onze muziek. Nu zit hij op een vip-plek vooraan op de bank.
In de pauze begeven we ons weer naar het huis van de buren, waar we onze kelen kunnen smeren. We genieten van overheerlijke lever- en ossenworst, gemaakt door de jubilaris die vroeger meerdere slagerijen in Amsterdam bezat. Echte slagerskwaliteit, dat proeven we meteen!
Na twintig minuten rust is het tijd voor de tweede set. Speciaal voor ons stookt men de buitenhaard lekker op en rijdt deze tot vlak bij de overkapping. De rook slaat bij sommige koorleden wel wat op de keel, want hier en daar wordt er wat gekucht.
Op verzoek zingt Dick “Liefde” voor het jarige bruidspaar. De Jordaanse liedjes worden door deze rasechte Jordaanse familie enthousiast meegezongen.
Als we onze overkapping verlaten, zien we aan de overkant buren op het balkon staan te applaudisseren en te zwaaien. Blijkbaar konden zij meegenieten van dit privéconcert en heeft de muziek ze naar buiten gelokt.

Voor ons zit het er weer op. We gaan lekker naar huis om nog na te genieten van deze feestelijke middag!

Het voelt als terreinwinst, maar dan op een vrolijke manier, als we vandaag met onze Amsterdamse roots naar Huizen trekken. Ook buiten onze stadsgrenzen omarmt men de Amsterdamse volksmuziek. Het is vanaf de A1 ook wel een beetje het bos in. En met de zware regen, die zo nu en dan valt, kost dat best een beetje concentratie.

Brasserie De Woensberg aan de Woensbergweg laat ons gelijk fantaseren over een teamuitje. We zien de speurtocht met opdrachten al voor ons. En als onze kleedkamer ook nog eens in luxe glampingtenten blijkt te zijn, is alleen de regen nog een spelbreker voor het ware vakantiegevoel. Nadat we ons hebben verdeeld over de drie tenten, begeven we ons naar de zaal, waar een lekker bakkie troost ons wat opwarmt op deze allereerste herfstdag.
Al snel druppelen ook de gasten binnen en het verbaast ons niet meer, dat we veel fans treffen, die vanuit het hele land voor ons optreden zijn gekomen, maar we hopen natuurlijk ons fan bestand iets uit te breiden. Fijn dus dat er ook uit de directe omgeving wat Huizenaren naar deze Amsterdamse avond zijn gelokt.
Na ons drankje en de soundcheck — die door de vroege aanwezigen al met applaus wordt beloond — begeven we ons naar de aangewezen tenten om ons om te kleden. Opkomen in polonaise lukt vanwege de beperkte ruimte en de regen niet, dus gaan we maar gewoon naar de aangewezen plek qua opstelling. Het is best uit onze comfortzone, dat we niet aftrappen met Elly die oproept om het een beetje gezellig te maken, maar met een potpourri van Johnny Jordaan.
Als de eerste set voorbij is, blijken onze maaltijden al op tafel te staan. We kunnen zo aanschuiven en genieten van een heerlijke gehaktbal of biefstuk. Voldaan begeven we ons weer naar binnen, waar André en Maarten er een gigantisch feest van hebben gemaakt. Hoezo pauze? Ze lijken vanavond wel de hoofdact als je het publiek bekijkt. Wij besluiten om er een schepje bovenop te doen door ons in de polonaise te mengen. Tot André ons naar onze plek roept op de tonen van “Geef mij maar Amsterdam”.
Piet maakt natuurlijk weer indruk met “Liefde” en de “Ja zuster, nee zuster” potpourri wordt massaal meegezongen, zelfs door de inmiddels gearriveerde Davey Bindervoet. Met hem sluiten we onze set af met een heerlijke wals uit de Jordaan, waarna Davey het overneemt, gevolgd door Jeffrey.
Enkele koorleden feesten nog even door en onder het genot van een drankje praten we nog wat na met de aanwezigen.

Het Gooi weet dat ze Amsterdammers op bezoek kregen en volgens ons is dat wederzijds goed bevallen.

De 95e verjaardag van mevrouw Schoenmaker stond al eerder op onze agenda, maar ongelukkig genoeg kwam ze vlak voor het grote feest in juni ten val en brak ze haar heup. Nu, drie maanden later, begeven we ons wel naar het sportcentrum in Reigersbos.
Een gevoel van schoolgymnastiek komt gelijk bij ons op, als we ons in de kleedkamers met grijze bakstenen en haken aan de wanden mogen omkleden. We lopen dwars door de sportzaal op weg naar de gezellige kantine, waar familie, buren en vrienden uit alle windstreken van Nederland ons opwachten. We vullen gelijk de zaal met onze aanwezigheid. De L-vormige zaal ontneemt ons een deel van het zicht op de aanwezigen. Jammer, want vlak voor ons zijn nog stoelen en tafels leeg.
Omdat we maar een half uurtje optreden, kiezen we ervoor om de tussentijdse aankondigingen van de liedjes weg te laten, zodat we zoveel mogelijk kunnen zingen.
En dan heeft de ruimte voor ons toch weer voordelen, als daar al snel een kleine polonaise ontstaat. De jarige mevrouw Schoenmaker zit prominent vooraan, duidelijk herkenbaar aan haar zwarte feesthoedje, waarop met gouden cijfers haar leeftijd wordt verraden. Je zou het haar namelijk niet geven. En ze laat ons versteld staan, als ze zelfs met die heerlijke Jordaanse wals ten dans wordt gevraagd. Is dit echt die vrouw die drie maanden geleden nog haar heup brak?
Een half uur is voorbij voor we het weten. De dochter van mevrouw Schoenmaker pakt de microfoon en bedankt ons, de aanwezigen en de buren, die zo zorgzaam naar haar moeder hebben omgekeken.

Wij krijgen nog een drankje na afloop en hopen mevrouw Schoenmaker als vanouds weer te treffen in de Rode Hoed, in maart 2027. Daar hebben we, na haar vanavond te hebben zien walsen, alle vertrouwen in. Mevrouw Schoenmaker blijkbaar ook, want ze roept uit zich erop te verheugen en dat iedereen dan ook moet komen. Dat kan weleens heel gezellig worden. Wij zijn er zeker hoor mevrouw Schoenmaker.