OP BEZOEK BIJ

Nog twee weken en dan beginnen we weer met onze voorstellingen in de Rode Hoed, maar niet voordat we een soort generale repetitie houden in het Reinaldahuis in Haarlem. De bewoners krijgen als eersten een voorproefje van het programma van 2026 te horen. Voor ons is dat dus ook best spannend!
De zaal zit behoorlijk vol. Zo vol zelfs, dat het “vechten” is om wat extra stoelen. Gelukkig mogen ze er een paar lenen uit onze kleedkamer, want ze zijn hard nodig voor het publiek dat in groten getale aanwezig is. We stellen ons op voor de befaamde calorieëntrap. Zo grappig dat men hier per traptrede vermeldt hoeveel calorieën je verbrandt. Wij blijven er echter maar lekker vóór staan en we zien direct waarom deze zaal zo geschikt is voor een generale. De balkons hoog boven ons doen een beetje denken aan de sfeer in de Rode Hoed. Daar hebben een paar bewoners in een rolstoel een mooi plekje bemachtigd en ook voorbijgangers blijven even staan om te genieten of opnames te maken.
In de zaal treffen we vandaag een vooral luisterend en ingetogen genietend publiek. Hoewel de vrijwilligers en verzorgenden hun best doen om de mensen enthousiast mee te laten klappen of mee te krijgen in een polonaise aan het eind van de eerste set, blijft die dit keer beperkt tot twee personen. Het applaus na afloop verraadt echter, dat er niet minder genoten is.

Na de pauze gaan we door met de tweede set. We brengen mooie, soms wat weemoedige nummers. Terwijl men in de zaal aandachtig en ontroerd luistert, verbreekt alleen het geluid vanuit de keuken even de stilte. Als we samen met Piet “Liefde” zingen, merken we opnieuw hoeveel indruk dit lied maakt. Er volgt een daverend applaus. Uiteindelijk sluiten we feestelijk af met de “Ja zuster, nee zuster” potpourri en “Geef mij maar Amsterdam”. Dit keer ontstaat er wél een serieuze polonaise!

Voldaan stappen we vanuit de warmte weer de kou in, op weg naar huis. Precies op tijd om de eerste voorspelde sneeuw van vandaag te zien vallen.

Bitterballen en Hazes in Vinkeveen.

Niet in een ‘rijtuigie’, maar gewoon met de auto bereiken we vandaag Vinkeveen. We worden warm onthaald bij Careyn Maria Oord, waar zelfs parkeerplaatsen voor ons zijn gereserveerd. We kleden ons om in de ruime zaal, die we toebedeeld hebben gekregen. Na onze vaste aftrap met Elly, die de sfeer er direct in brengt, zorgt Dick voor het echte Amsterdamse gevoel. Als geen ander heeft hij het onvervalste bargoens en de snik in zijn stem. Zingen kan hij. Afgelopen zondag stond hij immers nog in de finale van het Ouderen Songfestival! Maar dit keer ondersteunt het koor hem. 
Vooraan zit een dame met behoorlijk wat praatjes. Ze roept, zingt, vraagt en tikt ritmisch mee met haar handen. 
De “Ja zuster, nee zuster”-potpourri slaat enorm aan. Veel bewoners zingen de bekende liedjes mee en waar kun je nu beter zingen dat je “met het rijtuigie helemaal naar Vinkeveen” gaat, dan in Vinkeveen zelf?
Na de pauze blijkt, dat nummers van lang geleden nog steeds actueel zijn. Het gevoel dat het draaiorgel uit het straatbeeld verdwijnt, waar Hennie over zingt, is ook nu nog heel herkenbaar. Yvonne en Rietje ontroeren de zaal met “Kijk me nog eenmaal aan” en “Witte rozen”, Zelfs de dame met de vele praatjes wordt er even stil van. Gelukkig zorgt André er met de setlist voor, dat er genoeg vrolijke nummers tussendoor zitten om de gezelligheid erin te houden.
En dan komt er weer zo’n prachtig moment. Vooraan zit een man met zijn moeder. Zij is fragiel en teer in haar rolstoel. Terwijl Elly “Moeder, hoe kan ik je danken” zingt, vinden de handen van moeder en zoon elkaar. Hij kijkt haar aan en zingt het nummer speciaal voor haar. Als hij haar hand heel even loslaat, gaan die van haar direct weer zoekend over de tafel, op weg naar de hand van haar zoon. Het is zo ontroerend, dat we Anneke met haar “O, Johnny” echt even nodig hebben om te kunnen schakelen naar de André Hazes-potpourri.
Het is geweldig om de Hazes nummers juist hier ten gehore te brengen, in de voormalige woonplaats van André Hazes. Er is daarbij een grote rol weggelegd voor onze nieuwe heren. Maxime en de beide Ed’s mogen 3 van de 5 nummers brengen in deze potpourri “Het is de hoogste tijd”, zingt Ed Z tot slot en hij krijgt de hele zaal mee met het ‘la-la-la’. Misschien wel omdat André Hazes toch een beetje van Vinkeveen was.
De verzorgenden gaan bij het allerlaatste lied “Geef mij maar Amsterdam” voor in de polonaise. 

En dan zit het er deze zondagmiddag alweer op. Met elkaar hebben we weer een mooie voorstelling gegeven en dan smaken de beloofde bitterballen ons ook na het optreden uitstekend!

Normaal is een ‘grafteind’ iets waar je tegenop ziet, maar voor onze voorstelling in Graft gaat dat absoluut niet op. Zou een verliefde Amsterdammer op de fiets het ooit zo hardgrondig hebben uitgeroepen, dat deze uitdrukking in het Bargoens is blijven hangen? Hoe dan ook, met de auto is het prima te doen en zo ontdekken we dit pareltje in de polder. Het verzorgingstehuis ligt er idyllisch bij aan het water. Dat zien we door de ramen van het paviljoen, waar we ons mogen opstellen. Zelfs de geiten aan de overkant van het water komen dichterbij als André inzet en we aan de eerste set beginnen.
Wij richten ons echter op de bewoners, die in groten getale aanwezig zijn. Ze luisteren aandachtig naar de rustige nummers, maar klappen direct enthousiast mee zodra we “O, Amsterdam wat ben je mooi” inzetten.
Als we na een korte pauze met “Geef mij maar Amsterdam” de zaal weer betreden en langs een paar biljartende heren lopen, corrigeren zij ons direct: “Het moet ‘Geef mij maar Graft’ zijn, hoor!” We kunnen ze geen ongelijk geven, want op dat moment breekt de zon door in het paviljoen. Terwijl Ed “Droomland” prachtig zingt, dromen we zelf ook een beetje weg bij het uitzicht en zijn zang.

Gelukkig brengt Dick ons met het gezellige “Marina” weer snel terug op aarde. Ondertussen worden we door de kleindochter van Marijke, amper 3 jaar, vakkundig op de foto gezet. Van alle kanten brengt ze ons in beeld. Ze heeft er oog voor. 
We zingen vanmiddag nog voor een jarige en horen dat er zelfs een trouwe fan in de zaal zit. Tot vijf jaar geleden was deze 95-jarige mevrouw elk jaar bij onze voorstellingen in de Rode Hoed aanwezig. Ach, dat verklaart een hoop! Als iemand niet meer naar Amsterdam kan komen, dan komen wij toch gewoon naar Graft!
We sluiten af met een polonaise. De zeer enthousiaste verzorgers nemen de bewoners mee, desnoods in rolstoel. Ze maken de cirkel rond.
Met zijn allen gaan we nog op de foto met de fan uit Graft en natuurlijk mag de jongste fotograaf er ook bij komen staan.

Op de terugweg belanden we in de file naar Amsterdam. We slikken het “Graf-” eh… “Amsterdameind” echter met liefde in, want Graft heeft deze uitdrukking voor ons een nieuwe en veel leukere betekenis gegeven.

Tot onze blijde verrassing is het parkeren rond de vijver bij Huis aan de Poel nog steeds gratis. We herinneren ons nog goed de protestplakkaten in dit tehuis van vorig jaar!

De zaalopstelling is veranderd. Wat een ruimte hebben we ineens, nu we ons achter in de zaal mogen opstellen. Het lijkt wel of er ook veel meer zitplaatsen zijn en de zaal zit behoorlijk vol. Onze ogen gaan direct naar de eerste rij. Zou ons oud-koorlid er weer zitten met haar man? Ze blijken ditmaal halverwege de zaal een mooi plekje te hebben gevonden.

André heeft de lat hoog gelegd voor ons, want op de setlist staan veel nummers, die we vandaag voor het eerst voor publiek gaan zingen. Anneke krijgt de handen al snel op elkaar. De dames in de zaal zingen enthousiast mee, als zij “Aan mijn lijf geen polonaise” inzet.
Ben weet de sfeer er altijd goed in te brengen. “Varié!” roept hij overmoedig naar ons zittende publiek. Het brengt de boel in beweging, want bij de Johnny Jordaan potpourri komen de eerste dames de vloer op voor een walsje.

Tijdens de tweede set zie ik een echtpaar, dat Smintjes met elkaar deelt. De vrouw veegt haar ogen af met een zakdoek, als Elly over de “Amsterdamse Grachten” zingt. Sterk spul hè, die Smintjes! En dan moeten Monique (“Door de nacht klinkt een lied”) en Rietje (“Witte rozen”) nog beginnen… houd de zakdoeken dus nog maar even bij de hand.

Natuurlijk sluiten we weer vrolijk en feestelijk af. Na deze geslaagde primeur gaan we de puntjes verder op de i zetten, maar ook zonder die laatste puntjes heeft ons publiek weer intens genoten. Dat horen we wel aan de mooie reacties die we na afloop kregen.

Ons laatste optreden is alweer vijf weken geleden, dus we hebben er zin in vandaag! Nieuw Vredeveld in Amstelveen verwacht ons. We kleden ons snel om en betreden de gezellige, zonnige zaal, waar bewoners, familie en zorgverleners ons enthousiast verwelkomen.

Ons koor is verrijkt met enkele talentvolle zangers. Niet alleen zingen ze geweldig en pakken ze bestuurlijke taken op, maar ze kunnen ook nog eens fantastisch presenteren. Dat merken we vandaag als Ed deze taak voor het eerst op zich neemt. In de zaal zien we veel familieleden, die gezellig naast de bewoners zitten. Na onze gebruikelijke aftrap en een paar mooie ballades verrast het ons, dat de eerste rij bezoekers juist bij “O Johnny” volschiet. Er wordt meegezongen en ingehaakt, maar de tranen stromen ook over de wangen en de zakdoeken worden erbij gepakt. Blijkbaar is dit, juist voor de wat jongere familieleden, een lied dat veel herinneringen ophaalt.

Vooraan zit een bewoner in een rolstoel, teder omringd door zijn zoon en echtgenote. Als koorleden observeren we de zaal tijdens het zingen en vullen we de verhalen in gedachten aan. Liefdevol filmen de kinderen de reactie van de bewoners, terwijl ze meezingen en genieten. Stil proberen we elkaar te wijzen op een echtpaar, dat elkaar tijdens het optreden vrijwel constant vasthoudt; zo mooi om te zien. “Heb je het warm?” vraagt een koorlid aan een buurvrouw bij wie er iets over de wang loopt. Welnee, het ontroert ons natuurlijk ook, maar het is een mooi excuus om het op de warmte te gooien.

In de pauze worden we verrast, want er wordt alles aan gedaan om ons tevreden te stellen. Wat een heerlijke hapjes staan er voor ons klaar!

Na de pauze en het gezellige meezingen bij de “Amsterdamse Grachten” krijgt Monique de hele zaal muisstil, als ze over het oude huis zingt. Heel wat ogen en wangen worden heimelijk droog geveegd. Gelukkig brengen we met de Amsterdamse kroeg-potpourri de vrolijkheid weer terug. De man in de rolstoel heeft inmiddels moeite om zijn ogen open te houden en sukkelt weg, maar daar weet Nico met zijn luide stem en enthousiasme wel raad mee; de man is direct weer wakker en zingt vrolijk mee! Er komt een jonge man   binnen, net bij “Bloed, Zweet en Tranen”. Ja, met een “Ajax-lied” maak je hier vrienden; de jongeman straalt en zijn aandacht is gewekt.

Gezien de emoties van vandaag — waarvan we later in de kleedkamer vermoeden, dat ze bij veel aanwezigen een diepere laag raakten — hebben we het gevoel, dat ons repertoire nog heel lang mensen zal blijven beroeren.