Normaal is een ‘grafteind’ iets waar je tegenop ziet, maar voor onze voorstelling in Graft gaat dat absoluut niet op. Zou een verliefde Amsterdammer op de fiets het ooit zo hardgrondig hebben uitgeroepen, dat deze uitdrukking in het Bargoens is blijven hangen? Hoe dan ook, met de auto is het prima te doen en zo ontdekken we dit pareltje in de polder. Het verzorgingstehuis ligt er idyllisch bij aan het water. Dat zien we door de ramen van het paviljoen, waar we ons mogen opstellen. Zelfs de geiten aan de overkant van het water komen dichterbij als André inzet en we aan de eerste set beginnen.
Wij richten ons echter op de bewoners, die in groten getale aanwezig zijn. Ze luisteren aandachtig naar de rustige nummers, maar klappen direct enthousiast mee zodra we “O, Amsterdam wat ben je mooi” inzetten.
Als we na een korte pauze met “Geef mij maar Amsterdam” de zaal weer betreden en langs een paar biljartende heren lopen, corrigeren zij ons direct: “Het moet ‘Geef mij maar Graft’ zijn, hoor!” We kunnen ze geen ongelijk geven, want op dat moment breekt de zon door in het paviljoen. Terwijl Ed “Droomland” prachtig zingt, dromen we zelf ook een beetje weg bij het uitzicht en zijn zang.
Gelukkig brengt Dick ons met het gezellige “Marina” weer snel terug op aarde. Ondertussen worden we door de kleindochter van Marijke, amper 3 jaar, vakkundig op de foto gezet. Van alle kanten brengt ze ons in beeld. Ze heeft er oog voor.
We zingen vanmiddag nog voor een jarige en horen dat er zelfs een trouwe fan in de zaal zit. Tot vijf jaar geleden was deze 95-jarige mevrouw elk jaar bij onze voorstellingen in de Rode Hoed aanwezig. Ach, dat verklaart een hoop! Als iemand niet meer naar Amsterdam kan komen, dan komen wij toch gewoon naar Graft!
We sluiten af met een polonaise. De zeer enthousiaste verzorgers nemen de bewoners mee, desnoods in rolstoel. Ze maken de cirkel rond.
Met zijn allen gaan we nog op de foto met de fan uit Graft en natuurlijk mag de jongste fotograaf er ook bij komen staan.
Op de terugweg belanden we in de file naar Amsterdam. We slikken het “Graf-” eh… “Amsterdameind” echter met liefde in, want Graft heeft deze uitdrukking voor ons een nieuwe en veel leukere betekenis gegeven.
