Nog twee weken en dan beginnen we weer met onze voorstellingen in de Rode Hoed, maar niet voordat we een soort generale repetitie houden in het Reinaldahuis in Haarlem. De bewoners krijgen als eersten een voorproefje van het programma van 2026 te horen. Voor ons is dat dus ook best spannend!
De zaal zit behoorlijk vol. Zo vol zelfs, dat het “vechten” is om wat extra stoelen. Gelukkig mogen ze er een paar lenen uit onze kleedkamer, want ze zijn hard nodig voor het publiek dat in groten getale aanwezig is. We stellen ons op voor de befaamde calorieëntrap. Zo grappig dat men hier per traptrede vermeldt hoeveel calorieën je verbrandt. Wij blijven er echter maar lekker vóór staan en we zien direct waarom deze zaal zo geschikt is voor een generale. De balkons hoog boven ons doen een beetje denken aan de sfeer in de Rode Hoed. Daar hebben een paar bewoners in een rolstoel een mooi plekje bemachtigd en ook voorbijgangers blijven even staan om te genieten of opnames te maken.
In de zaal treffen we vandaag een vooral luisterend en ingetogen genietend publiek. Hoewel de vrijwilligers en verzorgenden hun best doen om de mensen enthousiast mee te laten klappen of mee te krijgen in een polonaise aan het eind van de eerste set, blijft die dit keer beperkt tot twee personen. Het applaus na afloop verraadt echter, dat er niet minder genoten is.
Na de pauze gaan we door met de tweede set. We brengen mooie, soms wat weemoedige nummers. Terwijl men in de zaal aandachtig en ontroerd luistert, verbreekt alleen het geluid vanuit de keuken even de stilte. Als we samen met Piet “Liefde” zingen, merken we opnieuw hoeveel indruk dit lied maakt. Er volgt een daverend applaus. Uiteindelijk sluiten we feestelijk af met de “Ja zuster, nee zuster” potpourri en “Geef mij maar Amsterdam”. Dit keer ontstaat er wél een serieuze polonaise!
Voldaan stappen we vanuit de warmte weer de kou in, op weg naar huis. Precies op tijd om de eerste voorspelde sneeuw van vandaag te zien vallen.
