Beheerder

Vandaag gaan we optreden in Westerhaven in Hoorn. Deze locatie ligt prachtig aan het IJsselmeer. Voor de meeste koorleden nog best een eindje rijden, maar ja als je met elkaar meerijdt, is het ook wel weer gezellig. Het restaurant van het tehuis is een gezellige ruimte en er werd ons verteld, dat er deze middag extra veel bezoekers waren. Veel bewoners werden vergezeld door familieleden.

Het bijzondere was, dat dit optreden werd aangeboden aan het tehuis door mevrouw Marion Jensch. Haar man was bewoner geweest van het huis, maar inmiddels overleden. Een heel mooi gebaar.

De sfeer zat er snel in en we zagen, dat zelfs hier in Hoorn het Amsterdamse repertoire bekend was. Er werd gezellig meegezongen en meebewogen. Het was erg warm in ruimte waar we moesten optreden, maar dat is meestal zo in tehuizen.

Voor ons nieuwe programma in de Rode Hoed zijn we al verschillende nummers aan het instuderen. Als André denkt, dat we het al goed genoeg kunnen, dan zet hij het op de setlist. Vandaag was dat “De glimlach van een kind”, waar André weer een mooi arrangement voor heeft geschreven.

Altijd spannend zo’n eerste keer voor publiek. We waren trots, want het ging best goed.

Mevrouw Jensch nam aan het eind van de voorstelling het woord en bedankte ons nog eens extra. Ze zei, dat de bewoners en zijzelf heel erg hadden genoten.

We werden weer vroeg verwacht op het Museumplein voor de generale repetitie. Nu het Koningshuis komt, is de beveiliging aanzienlijk toegenomen. We hoeven voor onze kleedvilla dit keer niet het terrein over. Aan de catering is goed gedacht en we komen niets te kort aan maaltijden en lekkers.
Gelukkig heeft Elly last minute haar blouse en schort nog schoon gekregen, al is de Amsterdamse modder best hardnekkig.
Ineke probeert weer hier en daar wat te netwerken. Als wij pauze houden, is zij vaak juist haar kansen aan het benutten.

De generale gaat goed en we lopen amper uit. We eten wat in onze villa en kunnen het koningspaar zien aankomen in de auto’s. Vlak daarna mogen we alvast naar de cateringtent en worden we weer voorzien van de headphones en kastjes. In de oortjes horen we de muziek uit de zaal en als ‘Als de zon in je hart’ door onze oortjes komt, gaan we los als koor. Met zijn allen zingen we dit lied mee. Het kinderkoor en gospelkoor kijken er met vermakelijke blik naar.
Een persfotograaf vraagt ons nog een keer ‘Weet je wat ik graag zou willen’ te zingen om het op te nemen. In korte tijd maken we er een feestje van. Er wordt gejoeld en geklapt. Een paar van ons spelen een spelletje om de tijd te doden.

En dan is het zo ver. Toch misschien iets meer gespannen staan we achter de coulissen. Nu moet het goed gaan. In de oortjes klinkt weer het: “Koor klaar?” en daar staan we, voor onze koning, Máxima en Amalia. Ze gaan zelfs op verzoek van Kris Kross staan! Wie kan dat nu zeggen, het Koningshuis dat bij jouw optreden gaat staan? Er zijn vuurwerkfonteinen, rookeffecten en er is een tijd die veel te snel gaat, want voor we het weten is het voorbij.

In het donker naar de catering tent, Ineke krijgt galant een arm van Stef Bos, als we er over de glibberige platen heen gaan.
Eenmaal terug worden we weer afgekoppeld voor de volgende act. Dit keer kunnen wij ook live meekijken. Er komen appjes binnen van het thuisfront, die ons vertellen hoe het eruitzag. Dat is leuk in een live-uitzending, al vraagt een collega verwonderd: “Hoe kan jij nu mij appen, als je op het podium staat?” Tja, als je terug gaat spoelen, klopt het livebeeld natuurlijk niet meer 😉, want wij zaten al lekker aan een drankje.

We mogen tenslotte nog ‘Cantate’ zingen van Ramses Shaffy met alle artiesten. Helaas filmt men buiten, want het feest binnen is minstens zo indrukwekkend als er confetti kanonnen afgaan. Het ziet er zo mooi uit.

Keurig op tijd zijn we klaar. Wat een organisatie en wat een geoliede machine! Daar kun je alleen maar respect voor hebben.

Het was een mooi feestje.

De foto’s zijn gemaakt door Bart Heemskerk

Uitgenodigd worden om op het verjaardagsfeest van Amsterdam op te treden? Natuurlijk zeiden we daar volmondig ‘ja’ op!
Maar dat is niet zomaar even je beste pak aantrekken en gaan. Dit feest vroeg de nodige voorbereiding van ons. September begon voor ons dan ook al pittig. In de eerste week moesten we wel vijf dagen paraat staan voor het koor. Maar liefst drie avonden werden we gevraagd vrij te houden voor de opnames, die verband hielden met dit optreden. Voor de tv-opnames buiten moesten we een droge dag zien te prikken en daarnaast moesten we ook de studio in voor de opnames bij Eric van Tijn. Maar dan werk je wel mee aan iets prachtigs!

Met schitterende dronebeelden zagen we ons koor voor het eerst van bovenaf. En daar kwam Maggie MacNeal voorbij in de boot van het koningspaar. Zwaaiend voer ze langs ons in de boot van “We’ll Meet Again”, waar we ook ons koningspaar vanaf zien zwaaien op het bevrijding feest. Daarmee waren we er nog niet. De zondag vóór de verjaardag stond in het teken van repeteren en het doorlopen van het programma. We mochten ons omkleden in een gebouw van het Van Gogh Museum, dat we deelden met het “Zo Gospel Choir” en het kinderkoor van “Nieuw Vocaal Amsterdam”.
De ‘villa’ bood een prachtig uitzicht op de tent op het Museumplein, waar het feest werd gehouden. De tent werd steeds prachtig verlicht door gekleurde ledverlichting.

Helaas zat het weer niet mee en moesten we over bouwplaten en door de modder van de kleedkamer naar de tent. Soms was het pikkedonker, alleen bijgelicht door de beveiliging. Het was glibberig en modderig. Zo glibberig zelfs, dat Elly in haar koorkleding languit onderuitging. Haar blouse en schort zaten onder de modder, maar gelukkig was ze niet ernstig geblesseerd (althans, dat liet ze niet merken!). Maar meteen was er paniek: “Krijgt ze dit er voor morgen wel uit? En zo niet, hoe lossen we het dan op?”

Gelukkig verliepen de repetities wel voorspoedig. We kregen headsets op, oortjes in en werden aangesloten op kastjes. “Koor klaar? Ja, lopen, NU!” Wat een organisatie! Achter ons zagen we de beelden van de Westerhaven, waar de buitenopnames waren gemaakt. Nu mochten we nog kijken. Morgen niet meer.

Deze doorloop dag beloofde veel. Als dit er al zo prachtig uitzag en zo goed ging, dan konden we alleen maar zin krijgen in morgen! Rond 23.00 uur mochten we naar huis; we hadden er zeven uur opzitten. Alleen Elly mocht thuis nog meteen aan de was.

Zie voor foto’s Verjaardag Amsterdam 750

Na een voortreffelijke maaltijd van James Catering kunnen we er weer tegenaan.

Roos Schlikker is vanavond onze presentatrice. Waar we normaal gesproken veel indrukken met u delen over wat er in de zaal gebeurt, trekt zij nu de hele avond onze aandacht. Ze geniet en straalt door het optreden, maar vergeet daarbij niet om de avond perfect te presenteren.

Maar er is nog iemand die ons opvalt. Dat is Martijn. Wat heeft hij samen met de projectgroep Amsterdam 750 een huzarenstukje neergezet! Ook vanavond zien we hem als een regisseur het publiek opzwepen, heen en weer rennen en even lijkt het zelfs alsof hij de kerk bouwkundig inspecteert. Je kunt het ook overdrijven, Martijn 😉. Maar wat doe je veel voor ons koor, het mag wel eens benoemd worden.

Het is een eer als we zelfs een bekende volkszanger tussen ons publiek zien, die zich gezellig voegt in de polonaise. Een dame in Ajax-tenue zingt gepassioneerd mee met de Ajax-potpourri en daarna barst het feest los. Er wordt ingehaakt, gezongen, geklapt en iedereen gaat zelfs bij de laatste nummers staan.

Wat een knaller van een afsluiting maken we er samen met ons publiek van! En wat mag de projectgroep trots zijn, want het werd een succesvol jaar.

We bedanken al die mensen, die dit mogelijk hebben gemaakt en natuurlijk u, ons publiek. Zonder u kunnen we nog zo ons best doen, maar het is en blijft een samenspel. 
Roos en Vivian heel erg bedankt voor jullie geweldige presentatie vandaag. 

Vandaag sluiten we onze concertreeks ter gelegenheid van onze jubilerende stad af. We eindigen waar we zijn begonnen: in de Noorderkerk.

Voor de middagvoorstelling hebben we een primeur. André heeft nog steeds contact met een studiegenoot, die op Het Gerrit van der Veen College muziekles geeft. Het idee is ontstaan om leerlingen uit haar klas mee te laten doen met ons middagconcert.
De leerlingen zijn al aanwezig voor de soundcheck. We weten hoe koud het in de kerk kan zijn en we rillen al bij de gedachte om slechts in rode T-shirts een middag in de kerk te verblijven. Maar deze bikkels geven geen kick en zijn voorbeeldige pubers.

Vivian Boele is vandaag onze presentatrice en de Ruud Brienen ontvangt de bezoekers weer met gezellige draaiorgelmuziek. Niets kan ons Amsterdamse feestje in de weg staan en een feestje wordt het weer!
Edvart Niesing, kortgeleden nog presentator van onze voorstelling in het Zonnehuis, zit nu als gast vooraan. Hij is zichtbaar ontroerd, als we met het puberkoor de Hazes-potpourri zingen. Maar ook door Piet, ons oudste koorlid, die in een kerk met zijn luide, prachtige stem mensen kippenvel bezorgt. Dit keer niet van de kou, maar van Piet. Hij maakt diepe indruk. Wat kan die man toch zingen!
En wat mogen we blij en dankbaar zijn voor Vivian en haar perfecte presentatie.

Een paar dames op 2e rij swingen op hun stoelen als Ben “Oh Amsterdam, wat ben je mooi” zingt.

De jeugd geniet als ze zien, hoe de zaal losgaat door het optreden en ze gaan zelfs voorop in de polonaise.

‘Of het voor herhaling vatbaar was?’ vraagt Ineke. Dat was het en zo behouden wij de hoop, dat ook het Zwanenkoor nog eens een eeuwviering gaat meemaken.