Meer nieuws

Het eerste concert in een reeks van drie met Cor Bakker, Madeline Bell en Humphrey Campbell. We arriveerden om 16.00 uur met de bus in de St. Bavo Kerk in Haarlem. Het was ijzig koud en de kerk was niet verwarmd. De muzikanten wisten niet, hoe ze hun handen warm moesten houden om te kunnen spelen. We repeteerden met onze jassen aan en sjaals om.
Na de repetitie kregen we heerlijke linzensoep.

’s Avonds moesten we in onze kerstkleding optreden. Ondanks thermo ondergoed en T-shirts zaten we te bibberen van de kou, maar de kerk was gevuld met een enthousiast publiek.
Humphrey Campbell en Madeline Bell zongen de sterren van de hemel, het combo van Cor Bakker en André Vrolijk speelden prachtig. Lieke een meisje van 10 jaar zong ontroerend mooi “Walking in the air” uit de film The Snowman.

Tegen het einde van de voorstelling kregen alle bezoekers een heerlijke glühwein. Tijdens de laatste twee nummers zong het publiek staande uit volle borst mee.

Het was een prachtig concert.

Om de Kerstconcerten met Cor Bakker te promoten, waren we uitgenodigd om samen met Madeline Bell en Humphrey Campbell op te treden in RLT Late Night. Natuurlijk waren Cor Bakker en André Vrolijk daar ook bij.

We werden warm onthaald en men had een mooie opstelling voor het koor gemaakt. Onze “jubileumkleding” paste prachtig in dit decor. Eerst moest alles gerepeteerd worden voor de regie en het geluid. Wij voelden ons wat onwennig met boekjes in de hand, want normaal zingen we alles uit het hoofd. Maar de Zwanen zouden de Zwanen niet zijn, als we dit kleine hobbeltje niet zouden kunnen nemen.

Het publiek kreeg een krant, waarin ook de teksten stonden, zodat ook zij mee konden zingen. Dat deden zij enthousiast, wat de feestvreugde verhoogde.

Bij twaalven gingen we trots naar huis.

Nog nooit eerder waren de Zwanen zo vroeg op pad om te gaan optreden. We moesten om 10.00 uur aanwezig zijn in Woon-zorgcentrum Nieuw Geuzenveld. Kleinschalig en heel gezellig.

De Zwanen kennende, was iedereen ruimschoots op tijd aanwezig. In de zaal zat iedereen al klaar met een kopje koffie. Onze mannen hadden de apparatuur voor het optreden klaar gezet en stipt om 10.30 uur kwamen we zingend binnen. We waren hier voor de eerste keer, maar we zagen meteen, dat ons optreden bijzonder in de smaak viel. Wat genoot iedereen. De lach kwam op de gezichten en er werd meegezongen, geklapt en gewiegd.
Heerlijk om te zien.

Met een programma vol mooie en gezellige liedjes en “Geef mij maar Amsterdam” als toegift kwam er een einde aan deze mooie ochtend.

Buiten is het koud, maar binnen heerlijk warm. Het Zwanenkoor wordt zeer hartelijk ontvangen in een overvolle zaal. Ons wordt verteld, dat het nog nooit zo druk is geweest.
Bewoners van verschillende woongroepen en familie komen genieten van een gezellige Amsterdamse middag.
De gezichten stralen en velen zingen de teksten mee. Ook bij mensen, die aanvankelijk nauwelijks reageren, zie je op een gegeven moment een lach op het gezicht verschijnen. Ze genieten. Dat is zo ontroerend om te zien.

Het wordt een geweldige middag met vooral veel vrolijke nummers, waarbij sommigen zelfs een dansje wagen. Maar ook de mooie gevoelige liedjes worden gewaardeerd. Piet Bood, onze presentator, doet sommige aankondigen in de aanloop naar Sinterklaas zelfs in dichtvorm.

Met een prachtige roos verlaten we al zingend het podium uitgezwaaid door een enthousiaste zaal met mensen.

We treden al jaren op in Westwijk, waar de bezoekers allemaal een geestelijke en/of een lichamelijke beperking hebben. Het is steeds opnieuw weer een groot feest. Veel bewoners kennen ons en groeten als we binnen komen. Deze keer kwam een van de bewoonsters ons allemaal een kleurplaatje brengen in de kleedkamer. Zo lief.

Voor de pauze moeten ze op hun plaats blijven zitten, maar hun enthousiasme is er niet minder om. Klappen, bewegen, meezingen. Zoveel vrolijkheid en blijheid op de gezichten.

Na de pauze mogen ze tussen ons in staan. Sommigen willen vooraan, want zij willen ook zingen. Dit keer werd de microfoon opgeëist bij “Oh Johnny” en “Aan de Amsterdamse grachten”. Vol overgave zongen zij de refreinen. Met tegenzin gaven ze de microfoon aan de solist terug voor de coupletten. Geweldig!
Aan het eind allemaal (koor en bewoners) in de polonaise.  

Er werd rond gegaan met hapjes en als bedankje kregen alle koorleden een kaarsje in de vorm van een uiltje. Natuurlijk moest er ook nog even nagepraat worden. Daarna werd iedereen naar huis gebracht.
Het was een fantastische middag!