OP BEZOEK BIJ

Je hebt sombere dagen en je hebt sombere zondagen, net nog een beetje erger. En deze is niet mis: het regent, de stad is grauw en uitgestorven en het lijkt alsof het al donker wordt als we bij De Gooyer aankomen. Dat kan helemaal niet, want het is pas begin van de middag.
Eenmaal binnen komen we in een totaal andere wereld: warm, gezellig en al echt in kerstsfeer. Minstens vijf versierde bomen en overal lichtjes. Zelf zien we er ook feestelijk uit, de kledingcommissie heeft deze keer voor zwart met blauw/paars gekozen en de dames zijn behoorlijk los gegaan met glinsterende sieraden. En dan hebben we het nog niet eens over de stropdassen van de heren! Al met al een heel knap koortje.
Als we binnenkomen gaan vrolijke medewerkers net rond met advocaatjes met slagroom. Er zijn niet heel veel bewoners aanwezig, maar zo te zien geniet iedereen nu al. En dat zal zo blijven, want we hebben een mooi repertoire én het debuut van presentator Peter, die er meteen goed de sfeer in weet te brengen. Er wordt meegezongen en geklapt en hier en daar zelfs een dansje gedaan.
Over debuten gesproken. In de pauze (heerlijke snacks!) lukt het André eindelijk om een van onze dames over te halen om een solo te doen. Dat probeert hij al jaren, alleen is ze net zo koppig als dat ze mooi kan zingen: Ze wil gewoon lekker in het koor staan. Het was hem dus niet gelukt. Maar omdat er vanmiddag iemand is uitgevallen en ze net een bitterbal in haar mond heeft gestoken, kan ze nu geen nee zeggen. ‘Wat doet ie me aan!’ kreunt ze nog, maar er is geen ontkomen meer aan en natuurlijk zingt ze prachtig. Al ziet ze misschien wel een beetje bleek.
We gaan verder met als extra sfeermaker het ontroerende ‘Kerst in de Jordaan’ waar we zelf ook erg van genieten, omdat we het niet vaak zingen.
Daarna weer wat uitbundiger liedjes. Er vormt zich, terwijl er niet zoveel publiek is, toch een flinke vrolijke polonaise.
Dan zit het er alweer op! En als we naar buiten gaan ziet Amsterdam er echt wat vrolijker uit.

Na een periode van betrekkelijk milde herfstdagen lijkt het vandaag wel winter, als we naar de Postjeskade gaan. Sommige koorleden moeten zelfs wat sneeuw van de auto halen. Maar eenmaal aangekomen blijkt, dat je in dit deel van Amsterdam nog goed en zelfs gratis te kunnen parkeren op zondag. 

De aangewezen kleedkamer is wat krap bemeten voor het aantal koorleden, dat er vandaag is. Ineke Snel schakelt gelijk in regelstand. We moeten ons wel splitsen, maar al snel hebben we de beschikking over een tweede, royale hobbyruimte.

Als we op de vertrouwde klanken van “Geef mij maar Amsterdam” binnenkomen, zien we dat de zaal behoorlijk vol is met opvallend veel bewoners in een rolstoel.

De choreografie blijkt er nog goed in te zitten. Het moet een mooi gezicht zijn als het hele koor vanuit licht bewegen ineens stilstaat en weer zachtjes begint te bewegen als Yvonne “Steeds ben je in mijn gedachten” zingt. Dit verrassingseffect herhalen we bij meer nummers, die we zingen. Sommige bewoners genieten met hun ogen dicht, alsof ze zijn in slaap gevallen en dat kan natuurlijk ook. We komen tenslotte optreden op een moment, dat menige oudere vaak ook een middagdutje doet.

Na de pauze genieten we vooral van de dames achter de toonbank, die bij de Hazes-potpourri helemaal losgaan. Als Rietje “Uit mijn bol” zingt, zien we ze zelfs in een mini-polonaise van drie personen van links naar rechts en weer terug gaan achter de toonbank. En laten we eerlijk zijn, optreden voor mensen die dit werk met zoveel liefde doen, geeft ons minstens zoveel voldoening.

Even zijn we blij dat Cesar Zuiderwijk niet in de zaal zit. Gisteravond bij de ‘Tribute battle of the bands’ gaf hij de zanger van de Golden Earring-band een uitbrander, omdat hij het publiek met zwaaiende armen opzweepte. “Doe dat nooit meer!” Nou, wij generen ons niet hoor. Elly en Hans zwaaien lekker en het publiek doet mee, als we ons optreden afsluiten met “Amsterdam ik wil je wel bekennen”.

Als we ons tussen de rolstoelen door in polonaise naar de kleedkamer begeven en hier en daar high five’s uitdelen, pakt een bewoner de hand van een koorlid en laat die niet meer los om er wel tientallen kusjes op te geven. Het is zo veelzeggend, we hebben weer iets moois gebracht op een koude zondagmiddag in november.

Amsterdam verwelkomt vandaag de Goedheiligman, wat betekent dat het wel weer een uitdaging is om het Sarphatihuis aan de Roetersstraat te bereiken.

Het is altijd weer indrukwekkend om dit monumentale pand met zijn rijke historie te betreden. Vroeger diende het als opvang voor de arme, zorgvragende Amsterdammers, die moesten werken voor hun onderdak. Nu is het een liefdevolle plek geworden voor iedereen die zorg nodig heeft. De vroegere binnenplaats is met veel glas overdekt. Bij vorige optredens moesten bewoners, als de zon scheen, zelfs petjes dragen als bescherming. Vandaag is het koud en bewolkt, en geeft het vele glas de binnenplaats veel daglicht.

We beginnen vroeger dan normaal, maar de zaal zit al lekker vol. Het verheugt ons, dat we bekende gezichten zien in het publiek. Maar het is duidelijk, dat rond deze tijd er ook wel middagdutjes worden gedaan. Ontroerd zien we dat een dame, vergezeld door twee heren, in slaap is gesukkeld tegen de borst van één van de heren. Hij streelt liefdevol over haar rug. Zelf zingt hij veel nummers mee. Ook dat geeft voldoening: een gezellige middag geven aan al die mensen, die hun partner of ouders bezoeken.

Een heer in een rolstoel wordt bij zijn armen gepakt door de dame achter hem. Het doet denken aan een Titanic-houding, als ze zo samen mee wiegen op de nummers die we zingen.

We hebben maar kort pauze. Hans maant ons alweer om ons op te stellen. Maar dan is er even een koorlid in paniek. Haar kledinghangertje is weer zoek. Ze zoekt en zoekt, zelfs nog als we ons al opstellen. Behulpzaam zoeken sommigen tevergeefs mee, maar we hebben geen tijd meer en moeten op. Bij het opstellen komen de dames om haar heen niet meer bij, want daar is de kledinghanger! Hij bleek te hangen aan haar stola. Stikkend van het lachen is het lastig zingen, maar ze doen hun best en hopelijk viel het niet te veel op. De slapende dame is blijkbaar liefdevol naar bed gebracht, want we zien haar niet meer in de zaal.

Voor de tweede keer zingen we het vernieuwde arrangement van André: “De glimlach van een kind”. Gespannen kijken we naar zijn gezicht; vaak spreekt het boekdelen. Maar dit keer zingt André zelf een beetje mee. We horen dinsdagavond met de repetitie wel hoe we het er vanaf hebben gebracht.

En dan zit het er alweer op. De waterkoude buitenlucht doet ons naar huis verlangen, naar een lekker kopje thee of koffie met een speculaasje. 

Vandaag gaan we optreden in Westerhaven in Hoorn. Deze locatie ligt prachtig aan het IJsselmeer. Voor de meeste koorleden nog best een eindje rijden, maar ja als je met elkaar meerijdt, is het ook wel weer gezellig. Het restaurant van het tehuis is een gezellige ruimte en er werd ons verteld, dat er deze middag extra veel bezoekers waren. Veel bewoners werden vergezeld door familieleden.

Het bijzondere was, dat dit optreden werd aangeboden aan het tehuis door mevrouw Marion Jensch. Haar man was bewoner geweest van het huis, maar inmiddels overleden. Een heel mooi gebaar.

De sfeer zat er snel in en we zagen, dat zelfs hier in Hoorn het Amsterdamse repertoire bekend was. Er werd gezellig meegezongen en meebewogen. Het was erg warm in ruimte waar we moesten optreden, maar dat is meestal zo in tehuizen.

Voor ons nieuwe programma in de Rode Hoed zijn we al verschillende nummers aan het instuderen. Als André denkt, dat we het al goed genoeg kunnen, dan zet hij het op de setlist. Vandaag was dat “De glimlach van een kind”, waar André weer een mooi arrangement voor heeft geschreven.

Altijd spannend zo’n eerste keer voor publiek. We waren trots, want het ging best goed.

Mevrouw Jensch nam aan het eind van de voorstelling het woord en bedankte ons nog eens extra. Ze zei, dat de bewoners en zijzelf heel erg hadden genoten.

We werden weer vroeg verwacht op het Museumplein voor de generale repetitie. Nu het Koningshuis komt, is de beveiliging aanzienlijk toegenomen. We hoeven voor onze kleedvilla dit keer niet het terrein over. Aan de catering is goed gedacht en we komen niets te kort aan maaltijden en lekkers.
Gelukkig heeft Elly last minute haar blouse en schort nog schoon gekregen, al is de Amsterdamse modder best hardnekkig.
Ineke probeert weer hier en daar wat te netwerken. Als wij pauze houden, is zij vaak juist haar kansen aan het benutten.

De generale gaat goed en we lopen amper uit. We eten wat in onze villa en kunnen het koningspaar zien aankomen in de auto’s. Vlak daarna mogen we alvast naar de cateringtent en worden we weer voorzien van de headphones en kastjes. In de oortjes horen we de muziek uit de zaal en als ‘Als de zon in je hart’ door onze oortjes komt, gaan we los als koor. Met zijn allen zingen we dit lied mee. Het kinderkoor en gospelkoor kijken er met vermakelijke blik naar.
Een persfotograaf vraagt ons nog een keer ‘Weet je wat ik graag zou willen’ te zingen om het op te nemen. In korte tijd maken we er een feestje van. Er wordt gejoeld en geklapt. Een paar van ons spelen een spelletje om de tijd te doden.

En dan is het zo ver. Toch misschien iets meer gespannen staan we achter de coulissen. Nu moet het goed gaan. In de oortjes klinkt weer het: “Koor klaar?” en daar staan we, voor onze koning, Máxima en Amalia. Ze gaan zelfs op verzoek van Kris Kross staan! Wie kan dat nu zeggen, het Koningshuis dat bij jouw optreden gaat staan? Er zijn vuurwerkfonteinen, rookeffecten en er is een tijd die veel te snel gaat, want voor we het weten is het voorbij.

In het donker naar de catering tent, Ineke krijgt galant een arm van Stef Bos, als we er over de glibberige platen heen gaan.
Eenmaal terug worden we weer afgekoppeld voor de volgende act. Dit keer kunnen wij ook live meekijken. Er komen appjes binnen van het thuisfront, die ons vertellen hoe het eruitzag. Dat is leuk in een live-uitzending, al vraagt een collega verwonderd: “Hoe kan jij nu mij appen, als je op het podium staat?” Tja, als je terug gaat spoelen, klopt het livebeeld natuurlijk niet meer 😉, want wij zaten al lekker aan een drankje.

We mogen tenslotte nog ‘Cantate’ zingen van Ramses Shaffy met alle artiesten. Helaas filmt men buiten, want het feest binnen is minstens zo indrukwekkend als er confetti kanonnen afgaan. Het ziet er zo mooi uit.

Keurig op tijd zijn we klaar. Wat een organisatie en wat een geoliede machine! Daar kun je alleen maar respect voor hebben.

Het was een mooi feestje.

De foto’s zijn gemaakt door Bart Heemskerk