Zochten we het afgelopen woensdag nog twintig verdiepingen hogerop, vandaag zoeken we het nu honderd kilometer verderop! Dankzij Petra van de MS Jordaan konden we ons inschrijven voor het korenfestival, dat jaarlijks in Holten wordt gehouden en na afloop zijn we uitgenodigd bij haar thuis voor een barbecue. Maar liefst 25 koren zullen deze dag optreden in het gezellige centrum vol terrasjes en een drukbezochte braderie. Helaas werkt het weer minder mee. Het is motterig.
Inmiddels verheugen we ons als een kind voor zijn schoolreisje op de busreis met het koor. Altijd gezellig! Ineke B. heeft weer boterkoek gebakken (met het gevaar dat dit nu toch wel een verwacht ritueel gaat worden). Bernard is jarig en trakteert op soesjes, er gaan snoepjes rond, men kletst even bij of er wordt gezongen. De reis vliegt daardoor om en we zijn vroeger dan verwacht in Holten, waar er maar liefst een complete, gezellige etage voor ons is geregeld in het Kulturhus. Een kunstwerk van een zwaan aan de muur geeft ons direct een extra welkom gevoel, maar alsof dat nog niet genoeg is, staat er koffie met gebak en een gevulde koelkast voor ons klaar.
We begeven ons naar het eerste podium. Onderweg trekken we in onze kleding al flink de aandacht. Ondanks de jassen en paraplu’s horen we om ons heen alleen maar complimenten. “Wat leuk!” en “Wat zien jullie er mooi uit!”. Bij het tweede nummer lukt het ons al om de eerste emotionele tranen op te wekken. Het zijn beslist geen regendruppels die men daar heimelijk wegveegt! Er wordt een strak schema gehanteerd en het blijkt al snel, dat 25 minuten omvliegen. Er wordt onverbiddelijk aangegeven, dat onze tijd om is en dat we de laatste twee nummers van de set niet meer kunnen doen. Maar de tijd die we wél hadden, was goed besteed. Nu het publiek ons heeft gehoord, zijn ze nóg enthousiaster. Op de terugweg naar het Kulturhus worden we constant staande gehouden en gecomplimenteerd.
In het Kulturhus wachten ons de lekkerste broodjes, die we ooit hebben gehad. En alsof dat niet genoeg is, ontvangen we ook nog bonnen om een broodje bij de slager te halen en een flesje water. De verzorging vandaag is werkelijk top!
Om 14:00 uur wacht de tweede set. Gelukkig is het steeds net even droog, als we moeten optreden. Omdat we vanwege de beperkte tijd wat minder tussendoor aankondigen, zit er nog meer vaart in het programma en lukt het ons wél om alle nummers te zingen. Het publiek kijkt ons stralend aan. Het plezier is van hun gezichten af te lezen. De vrijwilliger die het schema moet bewaken, lijkt zelf bijna de tijd te vergeten, zo gaat hij op in ons optreden! Maar we zijn keurig binnen de strakke 25 minuten klaar.
Er volgt een langere pauze waarin we over de braderie kunnen lopen en kunnen genieten van de andere koren. Onze koorleden zorgen ook als toeschouwer voor extra sfeer door mee te zingen of de polonaise in te zetten. Ook raken we gezellig aan de praat met het publiek. Hier en daar wordt beloofd om zeker bij onze laatste set om 17:00 uur te komen kijken. En we hebben al gezien dat André met de keuze van de nummers knallend wil eindigen. Allemaal bekende nummers die iedereen kan meezingen. Alsof het niet nóg feestelijker kan, breekt op dat moment de zon door op het plein. Het publiek stroomt toe en Holten zal weten, dat die Amsterdammers er zijn! Gezien de polonaise die ontstaat, wordt dat heel erg gewaardeerd.
Als we met alle koren als afsluiting gezamenlijk “Listen to the Music” zingen, fluistert de man van de techniek André nog toe, dat hij zijn koor namens hem moet complimenteren. Onze kleding, de sfeer, maar ook onze professionaliteit is opgemerkt. We mogen écht weer trots zijn op het visitekaartje dat we afgegeven hebben.
We verkleden ons snel. In het huis van Petra en haar man (van de MS Jordaan) wacht ons een perfecte barbecue. De feestelijke tent aan haar huis biedt bescherming en warmte. Voor Bernard is er nog een taart voor zijn 80e verjaardag mét vuurwerk! André speelt natuurlijk en wij zingen luidkeels en allemaal samen. Er heerst één warme, verbindende sfeer. Terecht merkt Ad, onze voorzitter, op dat je soms denkt dat het niet mooier en leuker kan, maar dat het voor ons gevoel nu tóch weer wordt overtroffen.
Om 21:30 uur gaan we de bus in en op weg naar huis. Het was een lange dag. Zelfs André laat zijn accordeon in de hoes zitten. Dat wil wat zeggen! Maar in plaats daarvan gieren we wel weer om de moppen en het Amsterdamse gekat.
Het was weer geweldig. Petra en Maarten en de door hen ingeschakelde hulptroepen heel erg bedankt voor de uitmuntende verzorging, de gastvrijheid en het feit dat jullie het mogelijk maakten, dat we aan dit festival mee konden doen!
