Vandaag staat het optreden voor onze vrienden van Westwijk op de agenda. Dit optreden voelt voor ons elk jaar als thuiskomen. De krappe kleedkamer nodigt ons uit om in de zaal in koorkleding te wachten, zodat er ruimte is voor anderen in de kleedkamer en zo zien we ons vertrouwde publiek binnendruppelen. We worden door hen begroet als familie en er wordt heel wat afgeknuffeld. We zien bekende gezichten, maar missen hier en daar ook wat vaste bezoekers.
Waar is onze zanger met zijn mooie geïmproviseerde microfoon? Waar is onze dirigent die altijd vooraan zit, pal voor André? Veel tijd om daar bij stil te staan is er niet, want het is tijd om ons op te stellen. Wat worden we toch zelf ook gelukkig van dit soort optredens! We zijn zo dankbaar, dat we dit kunnen doen en krijgen er zoveel vreugde en warmte voor terug.
In de pauze klapt een jonge man hard in zijn handen. Verwarrend, want het lijkt het signaal dat we weer op moeten, maar het is puur enthousiasme. Hij klapt de hele voorstelling door. We speuren de zaal rond tijdens het zingen en missen onze vaste zangeres, altijd gekleed in een mooi glitterjasje. Maar als een echte artiest komt ze pas binnen in de tweede set, precies op het moment, dat ze moet optreden, al komt ze dit keer jammer genoeg niet tussen ons in te staan. Dat doen anderen wél, en hoe! Tussen ons in, met armen om onze schouders, wordt er mee gedanst en meegezongen. Er wordt gesprongen van plezier en de microfoon wordt gedeeld met onze gastartiesten, die alle teksten weten mee te zingen.
En ineens, midden in de zaal, valt ons oog op onze dirigent. Blijkbaar durfde hij de regie vandaag los te laten en geniet hij stralend van de voorstelling.
Tijd voor de polonaise en dat wordt zowaar de grootste van dit seizoen tot nu toe. Een polonaise van kop tot staart rondom de stoelen.
Als we teruggaan naar onze plekken voor het afscheid en het dankwoordje, weten we één ding zeker. Er is vast weer iets moois voor ons gemaakt bij de dagbesteding.
We zijn nog maar amper thuis of onze telefoons melden alweer de eerste appjes van koorleden. Wat was dit weer geweldig! We staan in de grootste zalen met de bekendste artiesten, maar Westwijk willen we voor geen goud missen, omdat het ons zo ontroert en we er zo door worden verwarmd.
En dat wordt nu, met een tikje ontroering, ook met u gedeeld.
