Na een periode van betrekkelijk milde herfstdagen lijkt het vandaag wel winter, als we naar de Postjeskade gaan. Sommige koorleden moeten zelfs wat sneeuw van de auto halen. Maar eenmaal aangekomen blijkt, dat je in dit deel van Amsterdam nog goed en zelfs gratis te kunnen parkeren op zondag.
De aangewezen kleedkamer is wat krap bemeten voor het aantal koorleden, dat er vandaag is. Ineke Snel schakelt gelijk in regelstand. We moeten ons wel splitsen, maar al snel hebben we de beschikking over een tweede, royale hobbyruimte.
Als we op de vertrouwde klanken van “Geef mij maar Amsterdam” binnenkomen, zien we dat de zaal behoorlijk vol is met opvallend veel bewoners in een rolstoel.
De choreografie blijkt er nog goed in te zitten. Het moet een mooi gezicht zijn als het hele koor vanuit licht bewegen ineens stilstaat en weer zachtjes begint te bewegen als Yvonne “Steeds ben je in mijn gedachten” zingt. Dit verrassingseffect herhalen we bij meer nummers, die we zingen. Sommige bewoners genieten met hun ogen dicht, alsof ze zijn in slaap gevallen en dat kan natuurlijk ook. We komen tenslotte optreden op een moment, dat menige oudere vaak ook een middagdutje doet.
Na de pauze genieten we vooral van de dames achter de toonbank, die bij de Hazes-potpourri helemaal losgaan. Als Rietje “Uit mijn bol” zingt, zien we ze zelfs in een mini-polonaise van drie personen van links naar rechts en weer terug gaan achter de toonbank. En laten we eerlijk zijn, optreden voor mensen die dit werk met zoveel liefde doen, geeft ons minstens zoveel voldoening.
Even zijn we blij dat Cesar Zuiderwijk niet in de zaal zit. Gisteravond bij de ‘Tribute battle of the bands’ gaf hij de zanger van de Golden Earring-band een uitbrander, omdat hij het publiek met zwaaiende armen opzweepte. “Doe dat nooit meer!” Nou, wij generen ons niet hoor. Elly en Hans zwaaien lekker en het publiek doet mee, als we ons optreden afsluiten met “Amsterdam ik wil je wel bekennen”.
Als we ons tussen de rolstoelen door in polonaise naar de kleedkamer begeven en hier en daar high five’s uitdelen, pakt een bewoner de hand van een koorlid en laat die niet meer los om er wel tientallen kusjes op te geven. Het is zo veelzeggend, we hebben weer iets moois gebracht op een koude zondagmiddag in november.
