We zijn onderhand wel heel wat gewend als het gaat om kleedkamers, maar toch blijft het bijzonder. In dit verzorgingstehuis mogen we ons omkleden in de fitnesszaal. Moesten we de vorige keer nog plaatsnemen op de hometrainers, dit keer lukt het ons om hier en daar genoeg stoelen bij elkaar te sprokkelen.
Wat publiek betreft vallen we van het ene uiterste in het andere. Waren we vorige week nog bij de feestvierende Brabanders, nu treffen we bewoners die veel zorg vragen. Hier moeten we de reacties opmerken in de kleine details. Een paar mee tikkende voeten of een moeizaam gegeven applaus.
Alleen een vrij jonge dame in een vrolijk gekleurde blouse valt direct op. Vanaf het eerste nummer zingt ze enthousiast mee en toont daarbij ongeremd haar emoties. Vrolijk meeklappend bij de gezellige nummers, maar diep geëmotioneerd bij de gevoelige liedjes. Als Gijs “Bruine ogen huilen niet” zingt, verraadt ze de kleur van haar ogen niet. Met haar handen voor haar gezicht lopen de tranen over haar wangen. Toch zegt ook de gelukzalige lach van een bewoner rechts achterin genoeg. Het is vooral de ademloze aandacht die ons bevestigt, dat er ook in stilte volop wordt genoten van ons optreden.
Na de pauze zien we hoe een dame op zeer hoge leeftijd liefdevol wat te drinken krijgt via een rietje van het bezoek dat bij haar is. Het is precies op het moment dat Elly “Moeder, hoe kan ik je danken” zingt. Een zuivere vorm van liefde die hier, op dit moment, misschien wel wordt teruggegeven. Bij de “Ja zuster, nee zuster-potpourri” zien we even verderop een man in een rolstoel stralend meezingen met “Mijn opa.”
En dan zijn we alweer aan het eind. De dames uit het koor krijgen van de vrouw in de gekleurde blouse allemaal een roosje cadeau. Nico, ons eigen koorlid, krijgt alle roosjes die overblijven. Hij is vandaag precies 58 jaar getrouwd! Het blijkt maar weer hoe betrokken onze koorleden zijn, dat hij er vandaag voor koos om toch bij dit optreden te zijn. Wie weet kan hij het met dat mooie bosje rozen thuis nog een beetje goedmaken!
