Je hebt sombere dagen en je hebt sombere zondagen, net nog een beetje erger. En deze is niet mis: het regent, de stad is grauw en uitgestorven en het lijkt alsof het al donker wordt als we bij De Gooyer aankomen. Dat kan helemaal niet, want het is pas begin van de middag.
Eenmaal binnen komen we in een totaal andere wereld: warm, gezellig en al echt in kerstsfeer. Minstens vijf versierde bomen en overal lichtjes. Zelf zien we er ook feestelijk uit, de kledingcommissie heeft deze keer voor zwart met blauw/paars gekozen en de dames zijn behoorlijk los gegaan met glinsterende sieraden. En dan hebben we het nog niet eens over de stropdassen van de heren! Al met al een heel knap koortje.
Als we binnenkomen gaan vrolijke medewerkers net rond met advocaatjes met slagroom. Er zijn niet heel veel bewoners aanwezig, maar zo te zien geniet iedereen nu al. En dat zal zo blijven, want we hebben een mooi repertoire én het debuut van presentator Peter, die er meteen goed de sfeer in weet te brengen. Er wordt meegezongen en geklapt en hier en daar zelfs een dansje gedaan.
Over debuten gesproken. In de pauze (heerlijke snacks!) lukt het André eindelijk om een van onze dames over te halen om een solo te doen. Dat probeert hij al jaren, alleen is ze net zo koppig als dat ze mooi kan zingen: Ze wil gewoon lekker in het koor staan. Het was hem dus niet gelukt. Maar omdat er vanmiddag iemand is uitgevallen en ze net een bitterbal in haar mond heeft gestoken, kan ze nu geen nee zeggen. ‘Wat doet ie me aan!’ kreunt ze nog, maar er is geen ontkomen meer aan en natuurlijk zingt ze prachtig. Al ziet ze misschien wel een beetje bleek.
We gaan verder met als extra sfeermaker het ontroerende ‘Kerst in de Jordaan’ waar we zelf ook erg van genieten, omdat we het niet vaak zingen.
Daarna weer wat uitbundiger liedjes. Er vormt zich, terwijl er niet zoveel publiek is, toch een flinke vrolijke polonaise.
Dan zit het er alweer op! En als we naar buiten gaan ziet Amsterdam er echt wat vrolijker uit.
