Tot onze blijde verrassing is het parkeren rond de vijver bij Huis aan de Poel nog steeds gratis. We herinneren ons nog goed de protestplakkaten in dit tehuis van vorig jaar!
De zaalopstelling is veranderd. Wat een ruimte hebben we ineens, nu we ons achter in de zaal mogen opstellen. Het lijkt wel of er ook veel meer zitplaatsen zijn en de zaal zit behoorlijk vol. Onze ogen gaan direct naar de eerste rij. Zou ons oud-koorlid er weer zitten met haar man? Ze blijken ditmaal halverwege de zaal een mooi plekje te hebben gevonden.
André heeft de lat hoog gelegd voor ons, want op de setlist staan veel nummers, die we vandaag voor het eerst voor publiek gaan zingen. Anneke krijgt de handen al snel op elkaar. De dames in de zaal zingen enthousiast mee, als zij “Aan mijn lijf geen polonaise” inzet.
Ben weet de sfeer er altijd goed in te brengen. “Varié!” roept hij overmoedig naar ons zittende publiek. Het brengt de boel in beweging, want bij de Johnny Jordaan potpourri komen de eerste dames de vloer op voor een walsje.
Tijdens de tweede set zie ik een echtpaar, dat Smintjes met elkaar deelt. De vrouw veegt haar ogen af met een zakdoek, als Elly over de “Amsterdamse Grachten” zingt. Sterk spul hè, die Smintjes! En dan moeten Monique (“Door de nacht klinkt een lied”) en Rietje (“Witte rozen”) nog beginnen… houd de zakdoeken dus nog maar even bij de hand.
Natuurlijk sluiten we weer vrolijk en feestelijk af. Na deze geslaagde primeur gaan we de puntjes verder op de i zetten, maar ook zonder die laatste puntjes heeft ons publiek weer intens genoten. Dat horen we wel aan de mooie reacties die we na afloop kregen.
