Ons laatste optreden is alweer vijf weken geleden, dus we hebben er zin in vandaag! Nieuw Vredeveld in Amstelveen verwacht ons. We kleden ons snel om en betreden de gezellige, zonnige zaal, waar bewoners, familie en zorgverleners ons enthousiast verwelkomen.
Ons koor is verrijkt met enkele talentvolle zangers. Niet alleen zingen ze geweldig en pakken ze bestuurlijke taken op, maar ze kunnen ook nog eens fantastisch presenteren. Dat merken we vandaag als Ed deze taak voor het eerst op zich neemt. In de zaal zien we veel familieleden, die gezellig naast de bewoners zitten. Na onze gebruikelijke aftrap en een paar mooie ballades verrast het ons, dat de eerste rij bezoekers juist bij “O Johnny” volschiet. Er wordt meegezongen en ingehaakt, maar de tranen stromen ook over de wangen en de zakdoeken worden erbij gepakt. Blijkbaar is dit, juist voor de wat jongere familieleden, een lied dat veel herinneringen ophaalt.
Vooraan zit een bewoner in een rolstoel, teder omringd door zijn zoon en echtgenote. Als koorleden observeren we de zaal tijdens het zingen en vullen we de verhalen in gedachten aan. Liefdevol filmen de kinderen de reactie van de bewoners, terwijl ze meezingen en genieten. Stil proberen we elkaar te wijzen op een echtpaar, dat elkaar tijdens het optreden vrijwel constant vasthoudt; zo mooi om te zien. “Heb je het warm?” vraagt een koorlid aan een buurvrouw bij wie er iets over de wang loopt. Welnee, het ontroert ons natuurlijk ook, maar het is een mooi excuus om het op de warmte te gooien.
In de pauze worden we verrast, want er wordt alles aan gedaan om ons tevreden te stellen. Wat een heerlijke hapjes staan er voor ons klaar!
Na de pauze en het gezellige meezingen bij de “Amsterdamse Grachten” krijgt Monique de hele zaal muisstil, als ze over het oude huis zingt. Heel wat ogen en wangen worden heimelijk droog geveegd. Gelukkig brengen we met de Amsterdamse kroeg-potpourri de vrolijkheid weer terug. De man in de rolstoel heeft inmiddels moeite om zijn ogen open te houden en sukkelt weg, maar daar weet Nico met zijn luide stem en enthousiasme wel raad mee; de man is direct weer wakker en zingt vrolijk mee! Er komt een jonge man binnen, net bij “Bloed, Zweet en Tranen”. Ja, met een “Ajax-lied” maak je hier vrienden; de jongeman straalt en zijn aandacht is gewekt.
Gezien de emoties van vandaag — waarvan we later in de kleedkamer vermoeden, dat ze bij veel aanwezigen een diepere laag raakten — hebben we het gevoel, dat ons repertoire nog heel lang mensen zal blijven beroeren.
