Natúúrlijk zitten we allemaal op het Zwanenkoor omdat we zo van zingen houden. En natuurlijk doen we enorm ons best om dat zo mooi mogelijk te doen. Er is niets zo heerlijk als een optreden, waarin zowel de liedjes als het koor helemaal tot hun recht komen.
Nou, bijna niets zo heerlijk…
Deze zondag zingen we bij ‘De Werf’, een woongemeenschap voor kwetsbare mensen in Noord, die ook voor niet-bewoners een zondagmiddagsoos organiseert.
We zijn er inmiddels al een aantal keren geweest en dat heeft zijn voordelen. Zo weten wij, dat de ruimte om ons om te kleden behoorlijk aan de kleine kant is, maar dat dat helemaal goedgemaakt wordt door de heerlijke frites en andere snacks, waarmee we in de pauze verwend worden.
Het publiek weet wat er gaat komen en dat is ook fijn. Sommigen hebben zich prachtig aangekleed en overal zien we gezichten vol vrolijke verwachting.
Maar net als overal is ook hier ieder optreden anders en dit blijkt een middag te worden met een bijzondere chemie tussen ons en het publiek. Om te beginnen hebben we een presentator, die een geweldige sfeer weet te maken. Hij kletst er gezellig op los en betrekt iedereen, die dat wil, bij het programma. Of ze het een goed idee vinden om nóg zo’n mooi liedje over Amsterdam te horen? Ja hè? Nou daar gaan we dan! Vanaf de eerste aankondiging neemt hij het publiek helemaal mee. En dat publiek geniet! Er wordt meegezongen, gelachen en gedanst. Het plezier spat ervan af.
Het wordt natuurlijk een beetje een chaos, vooral na de uitnodiging om erbij te komen op het podium, iets waar een flink aantal enthousiast op in gaat. Maar dan zie je dat er toch heel wat rasartiesten onder de solisten zitten. Solo’s worden duetten, er wordt arm in arm gezongen, teksten worden aangepast en als je niet meer bij het midden van het podium kan komen voor je solo, zing je die gewoon gezellig vanaf de zijkant. Wij genieten minstens zoveel als het publiek.
En in de pauze is daar dan ook nog die perfecte patat…
Al blijkt die in combinatie met een volle kleedkamer iets minder perfect. Er kiepert een blad vol bakjes over een koorlid heen. Maar als ze na de eerste schrik opgelucht “Aan mijn lijf geen mayonaise!” roep, zorgt dat alleen maar voor nog meer vrolijkheid.
We hebben vast mooi gezongen, maar eerlijk gezegd hebben we daar niet zo goed op gelet, deze zondagmiddagmiddag bij De Werf. Want héél soms is dat zelfs voor het Zwanenkoor niet het allerbelangrijkste.
Klik op de foto om hem te vergroten.
