Voor ons optreden zoeken we het vandaag hogerop, echt hogerop! In het centrum van Amsterdam, pal tegenover het Centraal Station, is de toren van de A’DAM LOOKOUT niet te missen met zijn schommels hoog in de lucht. Dit jaar vieren ze hun 10-jarig bestaan en ter ere van deze gelegenheid mogen wij hier optreden.
Onze kleedkamer bevindt zich op de 9e etage en is bij deze genomineerd voor de titel ‘kleedkamer met het mooiste uitzicht’. Voor het optreden zelf moeten we echter nog hoger: naar de 20e verdieping. We stellen ons op voor het raam, met achter ons een adembenemend uitzicht over de stad. De grote verrassing is de glazen doorkijk koker, waar een paar dames van de tweede en derde rij zich pal boven moeten opstellen. Geen plek voor mensen met hoogtevrees, want deze glasplaat biedt een directe blik op de stoep, twintig verdiepingen onder ons! De dames zijn maar wat blij met hun lange rokken. Het zou een bijzonder gezicht zijn, als men zo onder die baaien rokken zou kunnen kijken. We staan er maar niet te veel bij stil: the show must go on. Het publiek kijkt ons verwachtingsvol aan en is al enthousiast, terwijl we nog maar net aan het inzingen zijn.
De bedoeling is dat we drie keer een half uur optreden met korte pauzes, maar logistiek blijkt dat idee al snel wat ambitieus. Vandaag bezoeken maar liefst 4.000 Amsterdammers de toren en die moeten allemaal gebruikmaken van de liften, waardoor er serieuze files ontstaan. Voor we beneden zijn om een drankje te nuttigen is onze pauze alweer om, zelfs als we voorrang krijgen bij de lift. Spontaan besloten we dan ook om de tweede en derde set achter elkaar door te zingen.
Boven ons zien we eenzelfde glazen doorkijkje. De mensen die daar lopen hebben een perfect zicht op ons koor, terwijl ze de diepte proberen te ervaren. Één kind besluit er zelfs eens lekker voor te gaan liggen. Publiek, letterlijk boven ons hoofd.
Onder de grote schare Amsterdammers die het jubileum van de toren mee komen vieren, bevindt zich ook Beppie Oenen. Na vijf voorstellingen in de Rode Hoed te hebben bijgewoond, is ze er ook nu weer bij. Ze zit vooraan en zingt alles mee. Maar ook toeristen blijven staan en je ziet ze denken “Waar zijn we in beland?”. Het doet Ineke besluiten om een korte uitleg in het Engels te geven.
Soms is het bijna te verleidelijk om ons om te draaien, wat natuurlijk niet de bedoeling is, want hoe mooi is het om over Amsterdam te zingen met de stad aan je voeten? Het waanzinnige uitzicht over de grachten, het IJ en de Westertoren… een mooiere plek voor een optreden is er bijna niet. En het publiek was nog nooit zo divers. Kinderen, ouderen, rasechte Amsterdammers en toeristen. Wanneer een moslima met een vriendin begint te walsen, terwijl Rietje “Oh, Johnny” zingt, hebben we een bijzondere mijlpaal bereikt. Hoog boven Amsterdam ervaren we hoe de stad ons verbindt. Natuurlijk gaat Beppie voorop in de polonaise als we afsluiten met “Geef mij maar Amsterdam”.
Tijd om weer te landen. Twintig etages naar beneden en voldaan naar huis!
