Het is een mooie dag in september, ergens tussen de laatste zomerdag en de vroege herfst. Moeten we een jas aan of kunnen we zonder?
We begeven ons naar het Dr. Sarphatihuis aan de Roetersstraat. Dat is een behoorlijke uitdaging voor sommige koorleden, want net als vorig jaar valt ons optreden samen met de Dam tot Dam loop, waardoor een groot deel van de stad is afgezet. Daardoor missen we vandaag ook ons koorlid Rudi en zijn vrouw Hannie. Rudi loopt vandaag de Dam tot Dam loop en Hannie gaat hem natuurlijk aanmoedigen.
Bij aankomst zien we, dat het prachtige, monumentale pand in de steigers staat voor onderhoud. Ook binnen in de grote hal merken we, dat alles anders is ingericht. Onze vertrouwde kleedkamer is niet beschikbaar, dus begeven we ons via een indrukwekkende houten trap naar boven om ons om te kleden. En dat is een mazzeltje, want deze kleedkamer is veel ruimer en dat is een stuk relaxter omkleden, iedereen heeft er zin in.
Het Sarphatihuis werd in 1782 gebouwd als ‘Spinhuis’ en deed later dienst als armenwerkhuis. Pas later kreeg het gebouw de naam van Dr. Samuel Sarphati (1813–1866). Hij was een gedreven Amsterdamse arts en sociaal ondernemer, die streed tegen armoede, vervuiling en slechte hygiëne in de stad. Zo zette hij zich in voor schoner drinkwater, goedkoop brood én betere opvang voor de allerarmsten. Wat een verschil met nu. De bewoners zitten al klaar met een glaasje advocaat met slagroom en een portie friet.
Door de gewijzigde indeling van de hal stellen we ons dit keer op een andere plek op. Dat is fijn voor de achterste rij, want er prikken nu geen planten in onze nek! Maar sommigen hadden nu wel de zon op hun bol. Als we de eerste set afsluiten, wordt er rondgegaan met bitterballen. Wij worden ook verwend, want er staat voor ons ook een schaal klaar in de kleedkamer.
Na een korte pauze beginnen we aan de tweede set. Een dame begeeft zich helemaal alleen op de dansvloer en beweegt zich onafgebroken en sierlijk op de muziek. Het werkt aanstekelijk Al snel komen er meer dansers bij. Want als er één schaap over de dam is…
Rechts zit een dame in een rolstoel enthousiast mee te dirigeren. Haar handen bewegen gracieus mee op de maat en ze straalt van oor tot oor.
Wanneer we het laatste nummer inzetten, stoten enkele koorleden elkaar aan. Polonaise? Waarom ook niet! Een paar koorleden uit de achterste rij nemen het voortouw en nemen de bewoners — waar nodig mét rolstoel en al — mee in de feestvreugde.
Na afloop wordt een van de dames teruggereden. Ze pakt de handen van een koorlid vast om ons te bedanken voor het optreden. Vooral één nummer raakte haar diep: Witte rozen. “Dat zong mijn moeder altijd voor me en dan moest ik huilen,” vertelt ze. Ze bekent, dat de tranen ook nu weer kwamen, toen ze het lied opnieuw hoorde.
Rudi zet vandaag een prachtige tijd neer vernemen we na afloop — 1 uur en 40 minuten — maar wij zijn na dit optreden minstens zo voldaan. Een prachtig resultaat voor een ontzettend dankbaar publiek.
