Purmerend mogen we na vier succesvolle optredens wel definitief toevoegen aan onze vaste agenda. Een voorstelling in samenwerking met Spijkerman Eten en Drinken te Purmerend. Ondanks dat we hier al voor de vierde keer zijn, blijven sommigen toch weer verdwalen op weg van de kleedkamer naar het podium en terug.
Helaas meldt onze vaste drummer Maarten Kruijswijk zich ziek, dus we zijn ontzettend blij dat Jai Jai Vos op het laatste moment kan invallen. Als hij bij de soundcheck zijn basdrum laat horen, reageert André direct door “Hoor wie klopt daar kinderen” in te zetten. Maar geen Sinterklaas vandaag! Wel zien we Anne van Egmond, die tijdens de soundcheck in de zaal al belangstellend toekijkt. Veel tijd hebben we niet nodig. We weten wat er van ons verwacht wordt, dus we kunnen ons al snel gaan omkleden voor de voorstelling.
De voorstelling is volledig uitverkocht en bij de vrolijke nummers klapt het publiek gezellig mee. Van tevoren heeft een zeer actief koorlid — die nooit genoemd wil worden en bedankjes en bloemen onzin vindt (maar die we nu toch stiekem even in het zonnetje zetten!) — gezorgd voor een toepasselijke diavoorstelling. En dat slaat aan! Als Rietje “Witte rozen” zingt, klinkt er tot twee keer toe een ontroerd “ohh” vanuit de zaal. Niet alleen vanwege deze prachtige smartlap, maar ook door het herkenbare portret van een huilend jochie op het scherm.
Aan elk detail is aandacht besteed. Neem nu de potpourri’s. Zelfs na vele optredens merken we nog steeds hoe vernuftig die in elkaar steken. In de ‘Goud van Oud’-potpourri wordt Manuela opgevolgd door “Ach was ik maar bij moeder thuisgebleven”, waarop Elly weer antwoord met “Laat me mijn eigen gang maar gaan”, waardoor je je misschien toch wel weer “Verdomd alleen” voelt. Daar is vast heel goed over nagedacht!
Een polonaise is in dit theater wat lastig, maar we zijn verheugd als we zien hoe het publiek vanuit de zaal toch in een polonaise naar de foyer trekt. In de pauze horen we hoe geweldig het geluid is. We klinken daardoor nóg beter. Al die uren repeteren en de kwaliteit van onze solisten komen zo perfect tot hun recht.
Na de pauze krijgt onze Piet een daverend applaus van de zaal, nadat hij “Liefde” heeft gezongen, nog voor Anne hem in het zonnetje kan zetten. Wat zijn we trots op hem, dat hij met zijn krachtige stem op 86-jarige leeftijd nog steeds deel uitmaakt van ons koor.
Anne van Egmond heeft haar 100 jaar oude accordeon meegenomen en samen met André speelt ze het prachtige muziekstuk “Hongaria” van Coen van Orsouw. Aansluitend speelt André “Spirito”, dat ook van hem is.
De acts van “Ja zuster, nee zuster” en De Drie Tenoren vallen ook ontzettend in de smaak, horen we na afloop terug. Anne van Egmond durft zelfs hardop te dromen over een Zwanenkoor-opera (met een knipoog, natuurlijk) en biedt aan om de nummers alvast voor ons in het Nederlands te vertalen!
Maar nee, als bij “Geef mij maar Amsterdam” iedereen in de zaal weer gaat staat en meezingt, weten we zeker dat dit is waar we voor gemaakt zijn. Want al zingen we dat we voor Amsterdam de gekste dingen doen… zó gek krijg je ons natuurlijk ook weer niet!
Liever kijken we uit naar het jubileum, 5 jaar Purmaryn op 23 mei 2027.
