De 95e verjaardag van mevrouw Schoenmaker stond al eerder op onze agenda, maar ongelukkig genoeg kwam ze vlak voor het grote feest in juni ten val en brak ze haar heup. Nu, drie maanden later, begeven we ons wel naar het sportcentrum in Reigersbos.
Een gevoel van schoolgymnastiek komt gelijk bij ons op, als we ons in de kleedkamers met grijze bakstenen en haken aan de wanden mogen omkleden. We lopen dwars door de sportzaal op weg naar de gezellige kantine, waar familie, buren en vrienden uit alle windstreken van Nederland ons opwachten. We vullen gelijk de zaal met onze aanwezigheid. De L-vormige zaal ontneemt ons een deel van het zicht op de aanwezigen. Jammer, want vlak voor ons zijn nog stoelen en tafels leeg.
Omdat we maar een half uurtje optreden, kiezen we ervoor om de tussentijdse aankondigingen van de liedjes weg te laten, zodat we zoveel mogelijk kunnen zingen.
En dan heeft de ruimte voor ons toch weer voordelen, als daar al snel een kleine polonaise ontstaat. De jarige mevrouw Schoenmaker zit prominent vooraan, duidelijk herkenbaar aan haar zwarte feesthoedje, waarop met gouden cijfers haar leeftijd wordt verraden. Je zou het haar namelijk niet geven. En ze laat ons versteld staan, als ze zelfs met die heerlijke Jordaanse wals ten dans wordt gevraagd. Is dit echt die vrouw die drie maanden geleden nog haar heup brak?
Een half uur is voorbij voor we het weten. De dochter van mevrouw Schoenmaker pakt de microfoon en bedankt ons, de aanwezigen en de buren, die zo zorgzaam naar haar moeder hebben omgekeken.
Wij krijgen nog een drankje na afloop en hopen mevrouw Schoenmaker als vanouds weer te treffen in de Rode Hoed, in maart 2027. Daar hebben we, na haar vanavond te hebben zien walsen, alle vertrouwen in. Mevrouw Schoenmaker blijkbaar ook, want ze roept uit zich erop te verheugen en dat iedereen dan ook moet komen. Dat kan weleens heel gezellig worden. Wij zijn er zeker hoor mevrouw Schoenmaker.
