Voor het 40-jarig bestaan van De Palmpit ontvangen we vroeger dan normaal de setlist van André. Dat is fijn, want we missen wat koorleden vandaag door ziekte en vakantie en zo kunnen degenen, die invallen voor ontbrekende solisten, zich nog een beetje voorbereiden.
André heeft er een uitdagende setlist van gemaakt met nummers en potpourri’s, die we al een tijdje niet meer hebben gedaan. Zelfs voor de voorstelling worden sommige teksten nog even snel doorgenomen.
We stellen ons op in de hal en beginnen aan de eerste set met maar liefst 3 potpourri’s. Frans de Ridder heeft vanmiddag zijn debuut als solist, wanneer hij in de Amsterdamse kroeg-potpourri “Tulpen uit Amsterdam” ten gehore brengt.
We sluiten de set af met een potpourri van Johnny Jordaan. Daarin zingt Yvonne de Koning zo mooi het nummer “Ik ben een echte Jordanees”, dat er in de pauze gevraagd wordt op welke cd dit nummer staat. Slim wijst André op onze laatste cd, waarop Yvonne misschien nog wel mooier “Amsterdam huilt” zingt.
Maar liefst 17 cd’s verkopen we deze middag. Echt geweldig!
En dan moet de tweede set nog komen. Heel leuk dat Maxim Gortworst en Ed Blijleven eens de nummers “Waarom” en “Droomland” helemaal mogen zingen i.p.v. een stukje in een potpourri.
De kopers van de cd’s krijgen nog een voorproefje als Yvonne “Amsterdam huilt” gaat zingen. Nou, Bussum huilt ook hoor, want hou het maar eens droog als dit nummer zo mooi wordt vertolkt!
Gelukkig zien we een hevig geëmotioneerde dame bij de Tante Leen-potpourri alweer stralen, als Anneke aangeeft dat er met haar niet te sollen valt, wanneer ze afsluit met “Aan mijn lijf geen polonaise”.
Nico en Ed zingen tot slot nog dat ze echt Amsterdam verkiezen boven Parijs en Elly en Hans hoeveel ze wel niet voor Amsterdam over hebben. De gekste dingen dus, alhoewel zo gek voelt het allang niet meer nu we binnen twee weken wéér een optreden in het Gooi hebben gehad en merken, dat Bussum ook heel veel houdt van het Amsterdamse repertoire.
