Beheerder

In dit deel van Amsterdam traden we nog niet eerder op. De Zuidas van Amsterdam kenmerkt zich door hoge kantoorgebouwen en vanavond mogen we een voorstelling geven op het eindejaarsfeest van Freshfields, een advocatenkantoor. Tussen de kantoorpanden en trendy uitgaansgelegenheden is het toch nog lastig te vinden voor sommigen. Onderweg treffen we medezoekende koorleden. Gelukkig zijn we allemaal op tijd vertrokken en zijn we nog ruim op tijd voor misschien wel ons kortste optreden ooit. Men verlangt dit keer een feestje van ons. Van de setlijst worden de langzame en onbekende nummers geschrapt en blijven er nog zes over, waarbij we bij het eerste nummer moeten opkomen. 

Als we ons boven opstellen, hebben we mooi zicht op de zaal beneden. Die is prachtig versierd met als thema ‘Amsterdam 750’. Er is met decors een Amsterdamse sfeer gecreëerd en een rood stoffen plafond hult de zaal in een rood-roze gloed. Beneden zien we ons publiek in smoking en avondjurken: veelal jonge advocaten. 

Het is de bedoeling, dat we de bezoekers mee naar het podium lokken. Het mandje met shotjes, die sommige koorleden daarbij mogen uitdelen, zal daarbij zeker helpen. Het is dan wel geen ‘pikketanussie’ dat we uitdelen (al zingen we dat bij opkomst), maar de boodschap komt zo ook wel over. Om degenen met de mandjes meer tijd te geven om uit te delen, slingeren we ons in polonaise door het publiek. We worden gelijk al zeer enthousiast ontvangen: “Wat leuk!” klinkt het om ons heen. 

Langzaamaan druppelen we het podium op, waar André en Jai Jai (de drummer) al spelend op ons staan te wachten. We zingen achtereenvolgens: ‘Amsterdamse grachten’, ‘De Jordaanwals’, ‘Oh Johnny’, ‘Bloed zweet en tranen’ en ‘Geef mij maar Amsterdam’. Het is leuk te zien, dat het studentenleven dan ook nog goed in de herinnering ligt. Het wordt een feestje, met een behoorlijke polonaise tot besluit. Als we met het laatste nummer weer door de zaal naar de kleedkamer gaan, worden we aangesproken en ontvangen we complimenten. 

Zelfs in de kleedkamer zoekt men ons nog op om te bedanken en te peilen waar ze ons nog meer kunnen zien optreden. We maken gelijk even reclame voor de voorstellingen in de Rode Hoed, want maar vijf nummers kennen: daar moeten we wel wat aan gaan doen natuurlijk!

Vanmiddag gaan we zingen bij de Liberaal Joodse Gemeenschap: een ontmoetingsplek voor Joodse Amsterdammers. Het is gevestigd in een modern en prachtig ontworpen gebouw – alleen wel met een hek er omheen en bewaking, die onze namen controleert voor we daar doorheen mogen.

Eenmaal binnen staan er in de ruimte waar we ons om kunnen kleden al allerlei schalen met zoetigheden voor ons klaar, een enorm gastvrije ontvangst! Nadat we ons daar iets teveel aan te buiten zijn gegaan en met net wat meer moeite dan normaal onze kleding hebben dichtgeknoopt kan het optreden beginnen.

Er zijn veel mensen op afgekomen, geen stoel is onbezet in de grote ruimte en er wordt zichtbaar genoten. Bij bijna alles wordt meegezongen of geneuried en zeker bij de liedjes over het oude Amsterdam is de ontroering voelbaar en soms ook zichtbaar. Maar er zitten zoveel vrolijke liedjes tussen dat dat zeker niet de overhand krijgt.

In de pauze worden we aangesproken door een oudere dame die ons uit de grond van haar hart bedankt voor de positiviteit en levenslust die we uitstralen: ‘Iedereen wordt hier zó blij van!’ En wij dus ook! Na de pauze zingen we met nóg meer overgave, of zou dat komen door de advocaat met slagroom die we net ophebben?

Het was hoe dan ook een bijzondere middag op een bijzondere plek, die we niet snel zullen vergeten. 

Je hebt sombere dagen en je hebt sombere zondagen, net nog een beetje erger. En deze is niet mis: het regent, de stad is grauw en uitgestorven en het lijkt alsof het al donker wordt als we bij De Gooyer aankomen. Dat kan helemaal niet, want het is pas begin van de middag.
Eenmaal binnen komen we in een totaal andere wereld: warm, gezellig en al echt in kerstsfeer. Minstens vijf versierde bomen en overal lichtjes. Zelf zien we er ook feestelijk uit, de kledingcommissie heeft deze keer voor zwart met blauw/paars gekozen en de dames zijn behoorlijk los gegaan met glinsterende sieraden. En dan hebben we het nog niet eens over de stropdassen van de heren! Al met al een heel knap koortje.
Als we binnenkomen gaan vrolijke medewerkers net rond met advocaatjes met slagroom. Er zijn niet heel veel bewoners aanwezig, maar zo te zien geniet iedereen nu al. En dat zal zo blijven, want we hebben een mooi repertoire én het debuut van presentator Peter, die er meteen goed de sfeer in weet te brengen. Er wordt meegezongen en geklapt en hier en daar zelfs een dansje gedaan.
Over debuten gesproken. In de pauze (heerlijke snacks!) lukt het André eindelijk om een van onze dames over te halen om een solo te doen. Dat probeert hij al jaren, alleen is ze net zo koppig als dat ze mooi kan zingen: Ze wil gewoon lekker in het koor staan. Het was hem dus niet gelukt. Maar omdat er vanmiddag iemand is uitgevallen en ze net een bitterbal in haar mond heeft gestoken, kan ze nu geen nee zeggen. ‘Wat doet ie me aan!’ kreunt ze nog, maar er is geen ontkomen meer aan en natuurlijk zingt ze prachtig. Al ziet ze misschien wel een beetje bleek.
We gaan verder met als extra sfeermaker het ontroerende ‘Kerst in de Jordaan’ waar we zelf ook erg van genieten, omdat we het niet vaak zingen.
Daarna weer wat uitbundiger liedjes. Er vormt zich, terwijl er niet zoveel publiek is, toch een flinke vrolijke polonaise.
Dan zit het er alweer op! En als we naar buiten gaan ziet Amsterdam er echt wat vrolijker uit.

Na een periode van betrekkelijk milde herfstdagen lijkt het vandaag wel winter, als we naar de Postjeskade gaan. Sommige koorleden moeten zelfs wat sneeuw van de auto halen. Maar eenmaal aangekomen blijkt, dat je in dit deel van Amsterdam nog goed en zelfs gratis te kunnen parkeren op zondag. 

De aangewezen kleedkamer is wat krap bemeten voor het aantal koorleden, dat er vandaag is. Ineke Snel schakelt gelijk in regelstand. We moeten ons wel splitsen, maar al snel hebben we de beschikking over een tweede, royale hobbyruimte.

Als we op de vertrouwde klanken van “Geef mij maar Amsterdam” binnenkomen, zien we dat de zaal behoorlijk vol is met opvallend veel bewoners in een rolstoel.

De choreografie blijkt er nog goed in te zitten. Het moet een mooi gezicht zijn als het hele koor vanuit licht bewegen ineens stilstaat en weer zachtjes begint te bewegen als Yvonne “Steeds ben je in mijn gedachten” zingt. Dit verrassingseffect herhalen we bij meer nummers, die we zingen. Sommige bewoners genieten met hun ogen dicht, alsof ze zijn in slaap gevallen en dat kan natuurlijk ook. We komen tenslotte optreden op een moment, dat menige oudere vaak ook een middagdutje doet.

Na de pauze genieten we vooral van de dames achter de toonbank, die bij de Hazes-potpourri helemaal losgaan. Als Rietje “Uit mijn bol” zingt, zien we ze zelfs in een mini-polonaise van drie personen van links naar rechts en weer terug gaan achter de toonbank. En laten we eerlijk zijn, optreden voor mensen die dit werk met zoveel liefde doen, geeft ons minstens zoveel voldoening.

Even zijn we blij dat Cesar Zuiderwijk niet in de zaal zit. Gisteravond bij de ‘Tribute battle of the bands’ gaf hij de zanger van de Golden Earring-band een uitbrander, omdat hij het publiek met zwaaiende armen opzweepte. “Doe dat nooit meer!” Nou, wij generen ons niet hoor. Elly en Hans zwaaien lekker en het publiek doet mee, als we ons optreden afsluiten met “Amsterdam ik wil je wel bekennen”.

Als we ons tussen de rolstoelen door in polonaise naar de kleedkamer begeven en hier en daar high five’s uitdelen, pakt een bewoner de hand van een koorlid en laat die niet meer los om er wel tientallen kusjes op te geven. Het is zo veelzeggend, we hebben weer iets moois gebracht op een koude zondagmiddag in november.

Amsterdam verwelkomt vandaag de Goedheiligman, wat betekent dat het wel weer een uitdaging is om het Sarphatihuis aan de Roetersstraat te bereiken.

Het is altijd weer indrukwekkend om dit monumentale pand met zijn rijke historie te betreden. Vroeger diende het als opvang voor de arme, zorgvragende Amsterdammers, die moesten werken voor hun onderdak. Nu is het een liefdevolle plek geworden voor iedereen die zorg nodig heeft. De vroegere binnenplaats is met veel glas overdekt. Bij vorige optredens moesten bewoners, als de zon scheen, zelfs petjes dragen als bescherming. Vandaag is het koud en bewolkt, en geeft het vele glas de binnenplaats veel daglicht.

We beginnen vroeger dan normaal, maar de zaal zit al lekker vol. Het verheugt ons, dat we bekende gezichten zien in het publiek. Maar het is duidelijk, dat rond deze tijd er ook wel middagdutjes worden gedaan. Ontroerd zien we dat een dame, vergezeld door twee heren, in slaap is gesukkeld tegen de borst van één van de heren. Hij streelt liefdevol over haar rug. Zelf zingt hij veel nummers mee. Ook dat geeft voldoening: een gezellige middag geven aan al die mensen, die hun partner of ouders bezoeken.

Een heer in een rolstoel wordt bij zijn armen gepakt door de dame achter hem. Het doet denken aan een Titanic-houding, als ze zo samen mee wiegen op de nummers die we zingen.

We hebben maar kort pauze. Hans maant ons alweer om ons op te stellen. Maar dan is er even een koorlid in paniek. Haar kledinghangertje is weer zoek. Ze zoekt en zoekt, zelfs nog als we ons al opstellen. Behulpzaam zoeken sommigen tevergeefs mee, maar we hebben geen tijd meer en moeten op. Bij het opstellen komen de dames om haar heen niet meer bij, want daar is de kledinghanger! Hij bleek te hangen aan haar stola. Stikkend van het lachen is het lastig zingen, maar ze doen hun best en hopelijk viel het niet te veel op. De slapende dame is blijkbaar liefdevol naar bed gebracht, want we zien haar niet meer in de zaal.

Voor de tweede keer zingen we het vernieuwde arrangement van André: “De glimlach van een kind”. Gespannen kijken we naar zijn gezicht; vaak spreekt het boekdelen. Maar dit keer zingt André zelf een beetje mee. We horen dinsdagavond met de repetitie wel hoe we het er vanaf hebben gebracht.

En dan zit het er alweer op. De waterkoude buitenlucht doet ons naar huis verlangen, naar een lekker kopje thee of koffie met een speculaasje.