Beheerder

Normaal is een ‘grafteind’ iets waar je tegenop ziet, maar voor onze voorstelling in Graft gaat dat absoluut niet op. Zou een verliefde Amsterdammer op de fiets het ooit zo hardgrondig hebben uitgeroepen, dat deze uitdrukking in het Bargoens is blijven hangen? Hoe dan ook, met de auto is het prima te doen en zo ontdekken we dit pareltje in de polder. Het verzorgingstehuis ligt er idyllisch bij aan het water. Dat zien we door de ramen van het paviljoen, waar we ons mogen opstellen. Zelfs de geiten aan de overkant van het water komen dichterbij als André inzet en we aan de eerste set beginnen.
Wij richten ons echter op de bewoners, die in groten getale aanwezig zijn. Ze luisteren aandachtig naar de rustige nummers, maar klappen direct enthousiast mee zodra we “O, Amsterdam wat ben je mooi” inzetten.
Als we na een korte pauze met “Geef mij maar Amsterdam” de zaal weer betreden en langs een paar biljartende heren lopen, corrigeren zij ons direct: “Het moet ‘Geef mij maar Graft’ zijn, hoor!” We kunnen ze geen ongelijk geven, want op dat moment breekt de zon door in het paviljoen. Terwijl Ed “Droomland” prachtig zingt, dromen we zelf ook een beetje weg bij het uitzicht en zijn zang.

Gelukkig brengt Dick ons met het gezellige “Marina” weer snel terug op aarde. Ondertussen worden we door de kleindochter van Marijke, amper 3 jaar, vakkundig op de foto gezet. Van alle kanten brengt ze ons in beeld. Ze heeft er oog voor. 
We zingen vanmiddag nog voor een jarige en horen dat er zelfs een trouwe fan in de zaal zit. Tot vijf jaar geleden was deze 95-jarige mevrouw elk jaar bij onze voorstellingen in de Rode Hoed aanwezig. Ach, dat verklaart een hoop! Als iemand niet meer naar Amsterdam kan komen, dan komen wij toch gewoon naar Graft!
We sluiten af met een polonaise. De zeer enthousiaste verzorgers nemen de bewoners mee, desnoods in rolstoel. Ze maken de cirkel rond.
Met zijn allen gaan we nog op de foto met de fan uit Graft en natuurlijk mag de jongste fotograaf er ook bij komen staan.

Op de terugweg belanden we in de file naar Amsterdam. We slikken het “Graf-” eh… “Amsterdameind” echter met liefde in, want Graft heeft deze uitdrukking voor ons een nieuwe en veel leukere betekenis gegeven.

Tot onze blijde verrassing is het parkeren rond de vijver bij Huis aan de Poel nog steeds gratis. We herinneren ons nog goed de protestplakkaten in dit tehuis van vorig jaar!

De zaalopstelling is veranderd. Wat een ruimte hebben we ineens, nu we ons achter in de zaal mogen opstellen. Het lijkt wel of er ook veel meer zitplaatsen zijn en de zaal zit behoorlijk vol. Onze ogen gaan direct naar de eerste rij. Zou ons oud-koorlid er weer zitten met haar man? Ze blijken ditmaal halverwege de zaal een mooi plekje te hebben gevonden.

André heeft de lat hoog gelegd voor ons, want op de setlist staan veel nummers, die we vandaag voor het eerst voor publiek gaan zingen. Anneke krijgt de handen al snel op elkaar. De dames in de zaal zingen enthousiast mee, als zij “Aan mijn lijf geen polonaise” inzet.
Ben weet de sfeer er altijd goed in te brengen. “Varié!” roept hij overmoedig naar ons zittende publiek. Het brengt de boel in beweging, want bij de Johnny Jordaan potpourri komen de eerste dames de vloer op voor een walsje.

Tijdens de tweede set zie ik een echtpaar, dat Smintjes met elkaar deelt. De vrouw veegt haar ogen af met een zakdoek, als Elly over de “Amsterdamse Grachten” zingt. Sterk spul hè, die Smintjes! En dan moeten Monique (“Door de nacht klinkt een lied”) en Rietje (“Witte rozen”) nog beginnen… houd de zakdoeken dus nog maar even bij de hand.

Natuurlijk sluiten we weer vrolijk en feestelijk af. Na deze geslaagde primeur gaan we de puntjes verder op de i zetten, maar ook zonder die laatste puntjes heeft ons publiek weer intens genoten. Dat horen we wel aan de mooie reacties die we na afloop kregen.

Ons laatste optreden is alweer vijf weken geleden, dus we hebben er zin in vandaag! Nieuw Vredeveld in Amstelveen verwacht ons. We kleden ons snel om en betreden de gezellige, zonnige zaal, waar bewoners, familie en zorgverleners ons enthousiast verwelkomen.

Ons koor is verrijkt met enkele talentvolle zangers. Niet alleen zingen ze geweldig en pakken ze bestuurlijke taken op, maar ze kunnen ook nog eens fantastisch presenteren. Dat merken we vandaag als Ed deze taak voor het eerst op zich neemt. In de zaal zien we veel familieleden, die gezellig naast de bewoners zitten. Na onze gebruikelijke aftrap en een paar mooie ballades verrast het ons, dat de eerste rij bezoekers juist bij “O Johnny” volschiet. Er wordt meegezongen en ingehaakt, maar de tranen stromen ook over de wangen en de zakdoeken worden erbij gepakt. Blijkbaar is dit, juist voor de wat jongere familieleden, een lied dat veel herinneringen ophaalt.

Vooraan zit een bewoner in een rolstoel, teder omringd door zijn zoon en echtgenote. Als koorleden observeren we de zaal tijdens het zingen en vullen we de verhalen in gedachten aan. Liefdevol filmen de kinderen de reactie van de bewoners, terwijl ze meezingen en genieten. Stil proberen we elkaar te wijzen op een echtpaar, dat elkaar tijdens het optreden vrijwel constant vasthoudt; zo mooi om te zien. “Heb je het warm?” vraagt een koorlid aan een buurvrouw bij wie er iets over de wang loopt. Welnee, het ontroert ons natuurlijk ook, maar het is een mooi excuus om het op de warmte te gooien.

In de pauze worden we verrast, want er wordt alles aan gedaan om ons tevreden te stellen. Wat een heerlijke hapjes staan er voor ons klaar!

Na de pauze en het gezellige meezingen bij de “Amsterdamse Grachten” krijgt Monique de hele zaal muisstil, als ze over het oude huis zingt. Heel wat ogen en wangen worden heimelijk droog geveegd. Gelukkig brengen we met de Amsterdamse kroeg-potpourri de vrolijkheid weer terug. De man in de rolstoel heeft inmiddels moeite om zijn ogen open te houden en sukkelt weg, maar daar weet Nico met zijn luide stem en enthousiasme wel raad mee; de man is direct weer wakker en zingt vrolijk mee! Er komt een jonge man   binnen, net bij “Bloed, Zweet en Tranen”. Ja, met een “Ajax-lied” maak je hier vrienden; de jongeman straalt en zijn aandacht is gewekt.

Gezien de emoties van vandaag — waarvan we later in de kleedkamer vermoeden, dat ze bij veel aanwezigen een diepere laag raakten — hebben we het gevoel, dat ons repertoire nog heel lang mensen zal blijven beroeren.

In dit deel van Amsterdam traden we nog niet eerder op. De Zuidas van Amsterdam kenmerkt zich door hoge kantoorgebouwen en vanavond mogen we een voorstelling geven op het eindejaarsfeest van Freshfields, een advocatenkantoor. Tussen de kantoorpanden en trendy uitgaansgelegenheden is het toch nog lastig te vinden voor sommigen. Onderweg treffen we medezoekende koorleden. Gelukkig zijn we allemaal op tijd vertrokken en zijn we nog ruim op tijd voor misschien wel ons kortste optreden ooit. Men verlangt dit keer een feestje van ons. Van de setlijst worden de langzame en onbekende nummers geschrapt en blijven er nog zes over, waarbij we bij het eerste nummer moeten opkomen. 

Als we ons boven opstellen, hebben we mooi zicht op de zaal beneden. Die is prachtig versierd met als thema ‘Amsterdam 750’. Er is met decors een Amsterdamse sfeer gecreëerd en een rood stoffen plafond hult de zaal in een rood-roze gloed. Beneden zien we ons publiek in smoking en avondjurken: veelal jonge advocaten. 

Het is de bedoeling, dat we de bezoekers mee naar het podium lokken. Het mandje met shotjes, die sommige koorleden daarbij mogen uitdelen, zal daarbij zeker helpen. Het is dan wel geen ‘pikketanussie’ dat we uitdelen (al zingen we dat bij opkomst), maar de boodschap komt zo ook wel over. Om degenen met de mandjes meer tijd te geven om uit te delen, slingeren we ons in polonaise door het publiek. We worden gelijk al zeer enthousiast ontvangen: “Wat leuk!” klinkt het om ons heen. 

Langzaamaan druppelen we het podium op, waar André en Jai Jai (de drummer) al spelend op ons staan te wachten. We zingen achtereenvolgens: ‘Amsterdamse grachten’, ‘De Jordaanwals’, ‘Oh Johnny’, ‘Bloed zweet en tranen’ en ‘Geef mij maar Amsterdam’. Het is leuk te zien, dat het studentenleven dan ook nog goed in de herinnering ligt. Het wordt een feestje, met een behoorlijke polonaise tot besluit. Als we met het laatste nummer weer door de zaal naar de kleedkamer gaan, worden we aangesproken en ontvangen we complimenten. 

Zelfs in de kleedkamer zoekt men ons nog op om te bedanken en te peilen waar ze ons nog meer kunnen zien optreden. We maken gelijk even reclame voor de voorstellingen in de Rode Hoed, want maar vijf nummers kennen: daar moeten we wel wat aan gaan doen natuurlijk!

Vanmiddag gaan we zingen bij de Liberaal Joodse Gemeenschap: een ontmoetingsplek voor Joodse Amsterdammers. Het is gevestigd in een modern en prachtig ontworpen gebouw – alleen wel met een hek er omheen en bewaking, die onze namen controleert voor we daar doorheen mogen.

Eenmaal binnen staan er in de ruimte waar we ons om kunnen kleden al allerlei schalen met zoetigheden voor ons klaar, een enorm gastvrije ontvangst! Nadat we ons daar iets teveel aan te buiten zijn gegaan en met net wat meer moeite dan normaal onze kleding hebben dichtgeknoopt kan het optreden beginnen.

Er zijn veel mensen op afgekomen, geen stoel is onbezet in de grote ruimte en er wordt zichtbaar genoten. Bij bijna alles wordt meegezongen of geneuried en zeker bij de liedjes over het oude Amsterdam is de ontroering voelbaar en soms ook zichtbaar. Maar er zitten zoveel vrolijke liedjes tussen dat dat zeker niet de overhand krijgt.

In de pauze worden we aangesproken door een oudere dame die ons uit de grond van haar hart bedankt voor de positiviteit en levenslust die we uitstralen: ‘Iedereen wordt hier zó blij van!’ En wij dus ook! Na de pauze zingen we met nóg meer overgave, of zou dat komen door de advocaat met slagroom die we net ophebben?

Het was hoe dan ook een bijzondere middag op een bijzondere plek, die we niet snel zullen vergeten.